Głównym celem pracy doktorskiej było przeprowadzenie charakterystyki oksydacyjnych właściwości frakcji estrowej oraz frakcji glicerynowej (biogliceryn) uzyskanych podczas produkcji biopaliw. Do realizacji tego celu wykorzystano spektroskopię elektronowego rezonansu paramagnetycznego (EPR) oraz inne techniki spektroskopowe.
            Pomiary EPR wygaszania rodnika galwinoksylowego przez związki zawarte w badanych mieszaninach dowiodły, że antyutleniacze zawarte w olejach roślinnych przechodzą podczas reakcji transestryfikacji do frakcji glicerynowej, w której są zagęszczane. Na podstawie reakcji galwinoksylu z antyutleniaczami opracowane zostały ilościowe metody oznaczania tych związków przy użyciu wzorcowych kwasów fenolowych. Dzięki technicepułapkowania spinowego EPR połączonej z teoretyczną analizą badanych układów za pomocą metod DFT wykazano, że antyutleniacze obecne we frakcjach glicerynowych są strukturalnie zbliżone do α-tokoferolu. Ponadto porównanie eksperymentalnych wartości a_iso(¹H) z wartościami obliczonymi teoretycznie pozwoliło ustalić, że w eksperymencie dochodzi do pułapkowania centro-węglowych rodników wywodzących się z α-tokoferolu. Obserwacja ta wskazuje na bardziej złożone źródło aktywności antyutleniającej biogliceryn, niż tylko aktywność związana z ugrupowaniem fenolowym. Ponadto zastosowano technikę EPR pułapkowania drugorzędowych rodników w celu zbadania wpływu obecności α-tokoferolu na reakcje utleniania związków zawartych w bioglicerolach. Dodatkowym źródłem rodników oprócz inicjatora utleniania – H₂O₂był zastosowany rozpuszczalnik- DMSO. Zbadano także wpływ użytego przeciwutleniacza na ścieżki reakcji rodnikowych z udziałem DMSO. W próbkach nie zawierających α-tokoferolu obserwowano typowe addukty PBN z rodnikami metylowymi oraz metoksylowymi. Natomiast w bioglicerynach o wysokiej zawartości tego fenolowego przeciwutleniacza utlenianie ∙CH₃do ∙OCH₃ było zatrzymane.