Od ponad stu lat wiadomo, że aby substancja posiadała właściwości ciekłokrystaliczne, musi charakteryzować się anizotropią kształtu. Stąd związki o takich właściwościach posiadają cząsteczki wydłużone, tzw. kalamityki, płaskie, czyli dyskotyczne, lub bananokształtne, tzw. banany.  Kształt warunkuje struktury mezofaz tworzonych przez te związki. Co się jednak stanie, jeśli połączyć ze sobą bezpośrednio lub poprzez elastyczny łącznik, dwie cząsteczki związków ciekłokrystalicznych, takie same lub różne, w szczególności o dwóch odmiennych kształtach? Tak powstałe związki, zwane dimerami lub bliźniakami, badane od stosunkowo niedługiego czasu, tworzyć mogą zupełnie nowe mezofazy, niespotykane dla pojedynczych cząsteczek. Głównym celem tej pracy była synteza nowych rodzajów bliźniaków i zbadanie ich ewentualnych właściwości ciekłokrystalicznych.
W pracy tej wyróżnić można trzy części. W pierwszej opisano syntezę i właściwości ciekłokrystaliczne estrów z dwoma grupami azowymi, stanowiących niejako pomost pomiędzy klasycznymi kalamitykami, a bliźniakami. Podkreślono starania zmierzające do obniżenia temperatur przejść fazowych badanych estrów, tak, aby nadawały się one lepiej do praktycznych zastosowań. Szczególnie ciekawym wynikiem w tej części jest otrzymanie związku z polimorfizmem faz niebieskich. W części drugiej pracy zbadano dwa rodzaje bliźniaków kalamityk-kalamityk połączonych elastycznymi łącznikiem. W obu grupach zaobserwowano polimorfizm charakterystyczny dla monomerów oraz silne efekty parzysty-nieparzysty, charakterystyczne dla bliźniaków. W ostatniej części pracy skupiono się na bliźniakach innych typów niż kalamityk-kalamityk. W tym celu zsyntezowano różne połówki o kształtach wydłużonych, płaskich i ugiętych, a następnie łączono je ze sobą w różnych kombinacjach. Otrzymano 7 bliźniaków asymetrycznych, z których 4 okazały się ciekłokrystaliczne, a dwa tworzą stabilne w temperaturze pokojowej szkła.