S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

-

Referat pt. ”Wpływ modyfikacji strukturalnych peptydu
na wiązanie jonów metali”

Wygłosi: dr Justyna Brasuń

/wykład przedhabilitacyjny/

Sala 145 Dzień 25 marca 2010 Godz.. 12:15

DZIEKAN WYDZIAŁU CHEMII

_______________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

-

Referat pt. ”Porfirynoidy”

Wygłosi: prof. Lechosław Latos-Grażyński

Sala 203 Dzień 22 marca 2010 Godz.. 14:00

DZIEKAN WYDZIAŁU CHEMII

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 16 marca 2010 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Karoliny Kisowskiej (z d. Bober)

na temat:

“ Teoretyczne badania właściwości układów rozpuszczalnikowych na przykładzie
nadkrytycznego CO₂ i wybranych anionów cieczy jonowych.”

Promotor: prof. dr hab. Zdzisław Latajka

Recenzenci: Prof. dr hab. inż. Szczepan Roszak

Prof. dr hab. Joanna Sadlej

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Celem pracy było zbadanie natury oddziaływania w wybranych układach zawierających nadkrytyczny CO₂ przy użyciu metod chemii kwantowej. Jeden z rozdziałów poświęcony został zbadaniu mechanizmu reakcji: C₂H₅N + CO₂ → C₂H₅NCO₂. Znaleziono optymalne struktury na powierzchni energii potencjalnej, minima globalne (dla substratów i produktów reakcji) oraz stany przejściowe. Następnie określono ścieżkę reakcji wraz z podaniem pełnej charakterystyki energetycznej. Na końcu zaś określono wpływ katalizatora halogenkowego na przebieg cykloaddycji.

W kolejnym rozdziale przeprowadzono analizę natury oddziaływań w kompleksach: CF₄···CO₂, CF₃H···CO₂, CF₂H₂···CO₂ oraz CFH₃···CO₂. Zanalizowano wybrane częstości drgań (w przybliżeniu harmonicznym) dla zoptymalizowanych geometrii, a także określono dominujące wkłady energii oddziaływania dla kompleksów za pomocą rachunku zaburzeń o adaptowanej symetrii (SAPT). Wyniki porównano z wartościami energii oddziaływania otrzymanymi metodą supermolekularną. Do określenia natury wiązań w badanych układach posłużono się metodą „Atomy w Molekułach”, zaś wpływ zwiększonej ilości cząsteczek CO₂ na właściwości badanych kompleksów zanalizowano za pomocą metody hybrydowej ONIOM.

Obiektem badań, których wyniki zebrano w ostatnim rozdziale były układy CO₂ - anion cieczy jonowej ([BF₄]^-, [PF₆]^-). Zbadano wpływ współrozpuszczalnika (CH₃OH i CH₃CN) na układ scCO₂/ILs. Także dla tych układów zanalizowano powierzchnię energii potencjalnej oraz wybrane częstości drgań (w układach z wiązaniem wodorowym O-H···F). Zbadano także wielkość nieaddytywności energii oddziaływania w trimerach: CO₂ - anion cieczy jonowej - współrozpuszczalnik. Posłużono się również metodą AIM do analizy wiązań w cząsteczkach.

_______________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

Referat pt. ” Structure and optical properties
of SrHfO₃ powders”

Wygłosi: prof. Anna Vedda

/Uniwersytet w Mediolanie/

Sala 145 Dzień 4 lutego 2010 Godz. 12:00

Dziekan Wydziału Chemii

_______________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

Referat pt. ” Neutron scattering as a tool
for chemical investigations”

Wygłosi: dr. J. Wuttke

/Instytut für Festkörperforschung,
Forschungszentrum Jülich GmbH,
Jülich Centre for Neutron Science at FRM II,
Garching, Germany/

Sala 203 (III p.) Dzień 30 listopada 2009 Godz. 14:00

Dziekan Wydziału Chemii

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 3 grudnia 2009 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Pawła Dziewońskiego

na temat:

“Elektrochemiczne otrzymywanie i właściwości tlenku tytanu(IV)
oraz jego kompozytów z wybranymi polimerami przewodzącymi. Interkalacja jonów litu.”

Promotor: prof. dr hab. Maria Grzeszczuk

Recenzenci: Prof. dr hab. Paweł Kulesza

Dr hab. Kazimierz Gatner, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Kompozyty polimerów przewodzących oraz tlenków metali przejściowych stanowią jedną z bardziej aktualnych tematyk badawczych w dobie rozwijania technologii nowoczesnych źródeł energii, do których należy zaliczyć: baterie jonowo-litowe, superpseudokondensatory oraz ogniwa fotowoltaiczne. Wśród innych najważniejszych, potencjalnych zastosowań tych materiałów można wymienić: biosensory, sensory, diody rektyfikujące, urządzenia elektrochromowe. W aspekcie baterii jonowo-litowych, w prezentowanej rozprawie doktorskiej, przedstawiono badania nad elektrochemicznymi metodami otrzymywania oraz właściwościami jonowymiennymi amorficznego i anatazowego tlenku tytanu(IV), polipirolu (PPy), poli(3,4-etylenodioksytiofenu) (PEDOT) oraz ich kompozytów.

Większa część zgromadzonego materiału eksperymentalnego obejmuje jednak badania podstawowe nad poszczególnymi podukładami otrzymanych materiałów hybrydowych, a poruszaną tematyką można podzielić wg następujących celów naukowych: 1) dobór oraz badanie mechanizmów elektroosadzania TiO₂ z roztworów wodnych zawierających kompleksy tytanu(IV) z nadtlenkiem wodoru lub/i jonami szczawianowymi, a w tym badanie równowag jonowych w układzie Ti(IV)-H₂O₂-H₂O, 2) identyfikacja produktów wyprażania prekursorowych filmów TiO₂, 3) wpływ morfologii (nanostruktury) na proces interkalacji jonów litu w amorficznym TiO₂, 4) wpływ warunków elektropolimeryzacji, morfologii podkładowej elektrody na zdolności kationowymienne PPy i wreszcie 5) właściwości jonowymienne kompozytów TiO₂(anataz)/PPy oraz TiO₂(anataz)/PEDOT.

Amorficzny TiO₂ jest bardziej atrakcyjnym materiałem anodowym niż anatazowy TiO₂ dla praktycznych zastosowań w bateriach jonowo-litowych, jednakże wykazano jednocześnie, że właściwości anatazu mogą być znacząco polepszone w omawianych kompozytach, gdy jako polimer przewodzący wybierze się PEDOT dotowany jonami bis(trifluorometylosulfonylo)imidowymi lub PPy dotowany jonami p-toluenosulfonowymi.

W celu zapewnienia wiarygodności przeprowadzanych analiz oraz interpretacji wyników zastosowano szerokie spektrum metod eksperymentalnych, tj. EIS (elektrochemiczna spektroskopia impedancyjna), CV (woltametria cykliczna), EQCM (elektrochemiczna mikrowaga kwarcowa), ChP (chronopotencjometria), XRD (rentgenografia strukturalna), RS (spektroskopia ramanowska), DRIFT (Diffuse Reflectance Infrared Fourier Transform spectroscopy), TGA (analiza termograwimetryczna), SEM (skaningowa mikroskopia elektronowa), spektroskopię UV-VIS.

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 1 grudnia 2009 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Pauliny Majewskiej

na temat:

“Spolaryzowane widma IR wybranych ciekłych kryształów”

Promotor: prof. dr hab. Maria Rospenk

Recenzenci: Prof. dr hab. Bogumił Brzezinski

Dr hab. Mirosław Czarnecki, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Niniejsza praca jest poświęcona badaniu widm oscylacyjnych w świetle spolaryzowanym próbek zorientowanych względem okienek kuwety, które nie są pokryte żadną dodatkową warstwą wymuszającą proces orientacji. Ponieważ układy ciekłokrystaliczne wykazują tendencje do spontanicznej orientacji cząsteczek w cienkich warstwach do badań wybrano właśnie te układy.

Spolaryzowane widma IR zorientowanych względem okienek cząsteczek dostarczają ważnych informacji zarówno na temat stopnia uporządkowania cząsteczek w poszczególnych mezofazach, jak również pozwalają na scharakteryzowanie poszczególnych modów wewnętrznych. W pracy tej dokonano więc oceny stopnia uporządkowania cząsteczek w zależności od temperatury, oraz przeprowadzono dokładny ilościowy opis momentów przejść drgań normalnych względem wyróżnionej osi cząsteczki. Oprócz głównego kierunku badań zmierzających do dokładnego poznania momentów przejść oscylacyjnych, uwzględniono fakt iż pomiary widm spolaryzowanych mogą się przyczynić do lepszego poznania struktury mezofaz i przejść fazowych w ciekłych kryształach.

Zbadano układy z szeregu homologicznego 4-metylo- i 4-chloro- 2’-hydroksy-4’-alkoksyazobenzenu, które zawierają w swojej budowie wewnątrzcząsteczkowe wiązania wodorowe ze sprzężeniem -elektronowym, jak również związki z grupą izotiocyjanową i cyjanową.

Do osiągnięcia zamierzonego celu zastosowane zarówno metody eksperymentalne (spektroskopia IR, badania rentgenograficzne), jak i teoretyczne (obliczenia kwantowo-mechaniczne DFT struktury i widm oscylacyjnych oraz analiza PCA).

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 22 października 2009 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Janusza Skoniecznego

na temat:

“Porfiryny z wbudowanym atomem krzemu”

Promotor: prof. dr hab. Lechosław Latos-Grażyński

Recenzenci: Prof. dr hab. Jacek Gawroński

Prof. dr hab. Teresa Szymańska-Buzar

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Rozprawa przedstawia opis syntezy i właściwości porfirynoidów i karbaporfirynoidów zawierających w swej strukturze pierścień silolowy lub skoordynowany kation krzemu(IV).

Zsyntezowana 21-silafloryna jest nowym porfirynoidem należącym do klasy floryn, zawierającym wbudowany pierścień silolowy zastępujący jeden z piroli. Otrzymano także jej zredukowaną formę – dihydo-21-silaflorynę.

21-Silafloryna wykazuje nadzwyczajną reaktywność prowadzącą do usunięcia fragmentu sililenowego, połączoną z wewnątrzmolekularnym przegrupowaniem prowadzącym do niearomatycznego pierścienia izo-karbakorolu. Zsyntezowany korol okazał się być dogodnym ligandem dla jonów srebra(III) czy miedzi(III), ukazującym oryginalną „plastyczność” swojej molekularnej i elektronowej struktury.

Ponadto skonstruowano rozszerzony układ disilaheksafirynoidowy, zawierający wbudowane aż dwie podjednostki silolowe.

Zbadano także dwa różne sposoby przyłączenia jonu krzemu(IV) do struktury porfirynoidowej wychodząc z N-odwróconej porfiryny. Pierwszy z nich, po insercji krzemu, odtwarza wnękę koordynacyjną N-odwróconej porfiryny z naprężonymi wiązaniami N-Si lub Si-O-C. Alternatywny model to izomeryczna struktura N-skondensowanej floryny, powstająca w reakcji N-odwróconej porfiryny z silanem, wywołującym szczególny rodzaj przegrupowania tego liganda. Taki system jest stabilizowany poprzez koordynację facjalną aldehydu bądź ketonu, przyłączanego kowalencyjnie, w procesie insercji do wewnętrznego atomu węgla C(9), tworzącej się in situ N-skondensowanej porfiryny.

Obydwie porfiryny: N-odwrócona i N-skondensowana, jako ligandy zmieniają swoją strukturę molekularną jak i stopień utlenienia, dopasowując się zarówno do ładunku i wielkości koordynowanego kationu.

Nie bez znaczenia pozostaje także fakt odkrycia nowej struktury, należącej do unikatowej klasy izomerów porfiryn pochodzących od N-skondensowanej porfiryny.

_______________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

-

Referat pt. ” O roli sieci koordynacyjnej w propagacji zaburzeń
strukturalnych wywołanych przemianą spinową

Wygłosi: dr Robert Bronisz

/ prezentacja koncepcji rozprawy habilitacyjnej /

Sala 145 Dzień 20 października 2009 Godz.. 12:15

DZIEKAN WYDZIAŁU CHEMII

_______________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

-

Referat pt. ”Giętkie porfiryny”

Wygłosi: dr Ewa Dudziak

/ prezentacja koncepcji rozprawy habilitacyjnej /

Sala 145 Dzień 15 października 2009 Godz.. 12:15

DZIEKAN WYDZIAŁU CHEMII

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 28 września 2009 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Magdaleny Zyder (z d. Stosur)

na temat:

“ Aktywacja wiązań H-E i Cl-E (E = Si, Ge, Sn) w reakcjach karbonylowych kompleksów molibdenu”

Promotor: prof. dr hab. Teresa Szymańska-Buzar

Recenzenci: Prof. dr hab. Janusz Zakrzewski

Prof. dr hab. Florian Pruchnik

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Praca doktorska mgr Magdaleny Zyder dotyczy zagadnień, które mają fundamentalne znaczenie w chemii, a w szczególności w katalizie homogenicznej, gdyż jest poświęcona badaniom aktywacji wiązań σ związków chemicznych przez związki metaloorganiczne molibdenu. Procesy aktywacji wiązań σ związków chemicznych przez odpowiednie katalizatory poprzedzają wiele procesów katalitycznych. Aktywacja wiązań Si-H silanów i Ge-H germananów jest kluczowym etapem w procesach hydrosililowania i hydrogermanylowania. Z kolei w reakcjach fotochemicznych kompleksów molibdenu(0) z czterochlorkiem cyny lub germanu, w wyniku utleniającej addycji wiązania M-Cl do atomu molibdenu następuje tworzenie związków siedmiokordynacyjnych zawierających wiązania bimetaliczne. Związki te są prekursorami katalizatorów wielu przemian olefin.

W pracy doktorskiej opisano syntezę i badania struktury nowych karbonylowych kompleksów molibdenu, które odgrywają ważną rolę w procesach katalizy homogenicznej. Identyfikację nowych kompleksów molibdenu przeprowadzała metodą analizy rentgenostrukturalnej w krysztale jak i metodami magnetycznego rezonansu jądrowego (¹H, ¹³C, ²⁹Si i ¹¹⁹Sn NMR) oraz metodą spektroskopii w podczerwieni. Metody spektroskopowe stosowano także do identyfikacji i określenia struktury nowych związków organicznych tworzących się w reakcjach katalitycznych. Produkty reakcji katalitycznych analizowano także metodami chromatograficznymi.

Na szczególne uwagę zasługują badania, podczas których udało się zaobserwować tworzenie kompleksów σ i lepiej poznać procesy aktywacja wiązań Si-H, Ge-H, oraz Sn-H i wykorzystać je w procesach hydrosililowania, hydrogermanylowania i hydrostannylowania norbornadienu. Stosując jako prekursor katalizatora dwurdzeniowy związek molibdenu(II) udało się przeprowadzić w łagodnych warunkach i z dobrą wydajnością reakcje metatezowej polimeryzacji norbornenu i norbornadienu.

Inną niezwykłą reakcją katalityczną, która została zbadana i opisana w pracy jest dimeryzacja norbornenu, dająca nienasycony związek - binorbornyliden. Związek ten został uznany jako produkt sprzęgania dwóch karbenów (norbornylidenów), tworzących się podczas reakcji dwurdzeniowego kompleksu molibdenu(II) z norbornenem.

Wynikiem tej pracy jest także odkrycie nowej możliwości przekształcenia norbornenu z udziałem kompleksów molibdenu(II), a mianowicie utworzenie eteru binorbornylowego z norbornenu i wody.

Otrzymane wyniki mają istotne znaczenie nie tylko z punktu widzenia katalizy homogenicznej, ale także z punktu widzenia chemii koordynacyjnej, gdyż pozwoliły na odkrycie nowych możliwości wykorzystania w katalizie homogenicznej reakcji fotochemicznych kompleksów pierwiastków grupy 6.

Prezentowany w pracy doktorskiej bardzo bogaty materiał doświadczalny został częściowo opublikowany w postaci czterech publikacji, które ukazały się drukiem w takich czasopismach jak: Organometallics, Inorganica Chimica Acta, Journal of Molecular Catalysis i Journal of Organometallic Chemistry.

_______________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

-

Referat pt. ” Kompleksy metali z ligandami aryloksanowymi

jako inicjatory reakcji polimeryzacji  laktydów”

Wygłosi: dr Jolanta Ejfler

/wykład przedhabilitacyjny/

Sala 145 Dzień 24 września 2009 Godz.. 12:15

DZIEKAN WYDZIAŁU CHEMII

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 21 września 2009 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Małgorzaty Hołyńskiej

na temat:

“Badania strukturalne produktów redukcji renianów(VII) chlorowodorem”

Promotor: prof. dr hab. Tadeusz Lis

Recenzenci: Prof. dr hab. Barbara Sieklucka

Prof. dr hab. Florian Pruchnik

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Praca stanowi kontynuację badań dotyczących reakcji renianów(VII) z gazowym chlorowodorem. Istotną część stanowi synteza i dokładna charakterystyka struktury kompleksów renu(VII) i renu(VI) stanowiących produkty. Jako substraty stosowano zarówno reniany(VII) prostych kationów nieorganicznych, jak i reniany(VII) fosfoniowe z kationami organicznymi o obniżonej symetrii (w celu ograniczenia zjawiska nieuporządkowania i kokrystalizacji zanieczyszczeń). W oparciu o uzyskane dokładne parametry geometryczne anionów zaproponowano ogólne wnioski dotyczące krystalochemii renu, w szczególności zależności budowy anionu od liczby elektronów d centralnego atomu Re. W szczególności otrzymano serię soli fosfoniowych chloridooksydokompleksów renu(VII) (ReO₂Cl₄^2-, ReO₃Cl₃^2-), pentachloridooksydorenianów(VI) (ReOCl₅^-), trans-alkoksydotetrachloridooksydorenianów(VI) (ReOCl₄OR^-), μ-oksydobis{cis-oksydobistetrachloridooksydorenianów(VI) (ReOCl₄OReOCl₄^2-).

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 18 września 2009 r o godz. 10:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Katarzyny Dziubasik (z d. Szymanowska)

na temat:

“Poszukiwanie agonistów i antagonistów proktoliny wśród wybranych peptydów owadów.

Synteza i ocena właściwości biologicznych.”

Promotor: prof. dr hab. Danuta Konopińska

Recenzenci: Prof. dr hab. inż. Aleksander Kołodziejczyk

Prof. dr hab. inż. Czesław Wawrzeńczyk

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

W literaturze istnieje wiele doniesień dotyczących miotropin owadów. Prace te zawierają dane dotyczące ich struktury, pojedynczych efektów biologicznych a dalej na ogół nie poświęca się im więcej uwagi. Szerszych studiów jedynie doczekał się neuromodulator owadów proktolina. Podczas tych badań przeprowadzono syntezę proktoliny i ponad 200 jej analogów, które poddawano testom biologicznym oceniając ich wpływ na skurcze mięśni szkieletowych i gładkich u owadów, w tym mięśnia sercowego i jajowodów. Znaleziono wiele agonistów tego peptydu, ale mimo szeroko prowadzonych badań jak do tej pory nie udało się ostatecznie wyodrębnić receptora tego peptydu jak również nie udało się otrzymać jego antagonistów. W oparciu o te przesłanki, celem rozprawy doktorskiej było poszukiwanie agonistów i antagonistów proktoliny wśród peptydów pochodzących z innych gatunków owadów. Do badań wybrano dwa typy połączeń peptydowych i podjęto się ich syntezy: 1/ peptydowe czynniki miotropowe pochodzące z ćmy Manduca sexta oraz 2/ peptydy o właściwościach antynowotworowych, Any-GS, pochodzący z jedwabnika Anthearea yamamai jak również alloferon owadzi peptyd antywirusowy.

W niniejszej rozprawie podjęto studia dotyczące zbadania wpływu na akcję serca mącznika młynarka Tenebrio molitor oligopeptydów wszystkich zsyntezowanych peptydów a także poddano je testom biologicznym na innych układach, gdzie oceniono ich efekty przeciwbólowe in vivo na kręgowcach, poddano testom przeciwdrobnoustrojowym gdzie zbadano ich wpływ na namnażanie wirusów, bakterii chorobotwórczych oraz na rozwój grzybów, patogenów roślin ozdobnych. Ponadto, podjęto badania dotyczące konformacji wybranych peptydów techniką CD wraz z zastosowaniem teoretycznej analizy konformacyjnej.

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 17 września 2009 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr inż. Magdaleny Ćwikowskiej (z d. Rak)

na temat:

“Dwurdzeniowe i wielordzeniowe związki metali przejściowych o strukturze drutów molekularnych”

Promotor: prof. dr hab. Florian Pruchnik

Recenzenci: Prof. dr hab. Edward Szłyk

Prof. dr hab. Jerzy Mroziński

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Tematem badań rozprawy doktorskiej były dimeryczne tetrakarboksylany dirodu(II) typu [Rh₂(O₂CR)₂(N-N)₂(L₂)]⁺² , gdzie R = CH₃, Ph, a N-N = 2,2’-bipirydyna, 4,4’-dimetylo-2,2’-bipirydyna, 5,5’-dimetylo-2,2’-bipirydyna, 4,4’-di-tert-butylo-2,2’-bipirydyna, 1,10-fenantrolina i 4,7 – difenylo-1,10-fenantrolina. Dimery rodu(II) mają bardzo interesujące właściwości katalityczne, antybakteryjne i przeciwnowotworowe. Kompleksy te redukują się tworząc druty molekularne z rdzeniami Rh₂³⁺ {[Rh₂(O₂CR)₂(N-N)₂]X}_n (X = BF₄, PF₆) zawierające nieskończoną liczbę bezpośrednich wiązań Rh-Rh.

Ze względu na ich ciekawe właściwości mogą znaleźć zastosowanie w elektronice jako półprzewodniki lub przewodniki. Jednym z osiągnięć prezentowanej pracy jest otrzymanie pierwszego heterordzeniowego drutu molekularnego z wiązaniem Rh-Pt. Ze względu na nieliczne przykłady dimerycznych kompleksów rodu(II) z jednym ligandem azotowym opracowano metody syntezy pozwalające otrzymać tego typu związki w wybraną koordy-nacją liganda N-N: ekwatorialną bądź ekwatorialno-aksjalną. Przeprowadzono badania biologiczne, które wskazują na wysoką aktywność antyproliferacyjną względem ludzkiej linii nowotworowej (Caco-2), lepszą od obecnie stosowanych chemioterapeutyków. Kompleksy te silnie oddziałują z genomowym DNA. Otrzymano 41 związków, które scharakteryzowano za pomocą metod spektroskopowych: IR, NMR, UV-Vis, EPR oraz analizy rentgenostrukturalnej. Dla drutów molekularnych przeprowadzono badania magnetyczne, elektrochemiczne zarówno w ciele stałym, jak i w roztworze. Badania elektrochemiczne drutów molekularnych oraz związków Rh(II) pozwoliły określić mechanizmy tworzenia drutów oraz procesów ich redukcji i utleniania Stwierdzono, że wszystkie druty są antyferromagnetykami z niezwykle dużymi ujemnymi całkami wymiany.

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 11 września 2009 r o godz. 10:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Urszuli Śliwińskiej

na temat:

“Związki kompleksowe rodu i irydu z ligandami polipirydylowymi

i ich aktywność cytostatyczna”

Promotor: prof. dr hab. Florian Pruchnik

Recenzenci: Prof. dr hab. Zofia Stasicka

Prof. dr hab. Teresa Kowalik-Jankowska

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Szerokie badania nad leczniczymi własnościami związków koordynacyjnych i metaloorganicznych rozpoczęto po odkryciu aktywności przeciwnowotworowej cis-PtCl₂(NH₃)₂]. Obecnie prowadzone są intensywne badania związków innych metali.

Przedmiotem prezentowanej rozprawy doktorskiej jest synteza i charakterystyka kompleksów rodu i irydu z ligandami polipirydylowymi typu: [RhCl₃(N-N)(DMSO)]∙nDMSO, [Rh(COD)(N-N)]BF₄, [IrCl₂(COD)(N-N)]BF₄, [RhClCp*(qol)], [IrClCp*(qol)], gdzie N-N – 1,10-fenantrolina, 2,2’-bipirydyna i ich pochodne, qol – chinolin-8-olan, COD – 1,5-cyklooktadien, Cp*- pentametylocyklopentadienyl, które wykazują aktywność przeciwbakteryjną i przeciwnowotworową. Skład i struktura otrzymanych związków koordynacyjnych i metaloorganicznych zostały ustalone za pomocą analizy elementarnej i metod spektroskopowych, a dla wybranych kompleksów także metodą rentgenografii strukturalnej. Dla związków [RhCl₃(phen)(DMSO)], [RhCl₃(bpy)(DMSO)] metodą DFT B3LYP/3-21G** przeprowadzono optymalizację geometrii cząsteczek o strukturze fac i mer, obliczono widma IR i na tej podstawie przeprowadzono ich interpretację. Obliczenia optymalnej geometrii, widm IR i elektronowych tą samą metodą wykonano również dla kompleksu [RhClCp*(qol)]. Po ustaleniu budowy oraz właściwości otrzymanych związków zostały przeprowadzone testy biologiczne w celu ustalenia ich aktywności przeciwnowotworowej oraz przeciwbakteryjnej. Otrzymane wyniki wskazują, że związki te charakteryzują się znaczną aktywnością cytostatyczną i przeciwnowotworową, niekiedy zdecydowanie większą niż stosowany obecnie w terapii nowotworowej kompleks platyny: cis-[PtCl₂(NH₃)₂] i jednocześnie są mniej toksyczne. Godny podkreślenia jest również fakt, iż wybrane związki rodu wykazywały dużą aktywność w stosunku do szczepów bakterii Gram-dodatnich.

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 7 września 2009 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Marka Rudowskiego

na temat:

“Zastosowanie metod dielektrycznych do badania tkanek pochodzenia zwierzęcego
i ich nowotworzenia”

Promotor: dr hab. Kazimierz Orzechowski, prof. UWr.

Recenzenci: Prof. dr hab. Hubert Kołodziej

Dr hab. Alfreda Graczyk

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Głównym tematem rozprawy doktorskiej jest testowanie metody, umożliwiającej śródoperacyjne rozróżnianie tkanek na podstawie ich właściwości elektrycznych, ze szczególnym uwzględnieniem odróżniania tkanek zdrowych od nowotworowych piersi. Metoda ta została niedawno zaproponowana przez zespół w składzie K. Orzechowski, M. Rząca, S. Baj. Poszczególne tkanki, ze względu na różną budowę i skład, wykazują różne właściwości dielektryczne. Podobnie, tkanki nowotworowe różnią się właściwościami dielektrycznymi od tkanek zdrowych. Pozwala to, w oparciu o badania dielektryczne, dokonać różnicowania tkanek, zarówno ze względu na ich rodzaj jak i stan nowotworzenia.

Istotnym elementem opracowywanej metody było spełnienie wymagań stawianych zastosowaniom w warunkach operacyjnych. Poznanie i opisanie wpływu wprowadzonych z tego powodu modyfikacji wymagało przeprowadzenia wszechstronnych testów, zarówno w materiałach o znanych właściwościach dielektrycznych (wzorców) jak i w materiałach pochodzenia odzwierzęcego. W trakcie pracy przebadano dużą ilość tkanek (130 próbek), co umożliwiło statystyczne opracowanie wyników i stworzenia odpowiedniej bazy danych.

Dodatkowo przeprowadzono badania zawartości wody i tłuszczu dla zdrowej i nowotworowej tkanki gruczołu piersiowego, badania histopatologiczne, a także ich korelację ze zmierzonymi właściwościami dielektrycznymi. Na wybranych tkankach przeprowadzono również badania przy pomocy spektroskopii Ramana.

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 7 września 2009 r o godz. 10:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Karola Leluka

na temat:

“Dielektryczne badania kaolinitu oraz jego interkalowanych pochodnych”

Promotor: dr hab. Kazimierz Orzechowski, prof. UWr.

Recenzenci: Prof. dr hab. Aleksander Koll

Dr hab. inż. Janina Pospieszna

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Przedmiotem pracy doktorskiej są badania kaolinitu, oraz jego interkalowanych pochodnych. Charakterystyczną cechą budowy strukturalnej kaolinitu jest występowanie nawarstwiających się periodycznie pakietów o składzie chemicznym określonym jako Si₂O₅Al₂(OH)₄. Budowa pakietowa umożliwia przyjmowanie prostych cząsteczek organicznych w przestrzenie międzypakietowe w procesie zwanym interkalacją. Powstające w wyniku tego procesu interkalaty, są związkami niestechiometrycznymi o niezbyt silnych wiązaniach między gospodarzem (kaolinitem) i gościem (interkalantem).

Do badań materiałów wykorzystywano takie techniki jak dyfraktometrię proszkową, technikę TGA-DTA, spektroskopię dielektryczną, oraz anihilację pozytonów. Jednak szczególnym przedmiotem zainteresowania tej pracy są właściwości elektryczne kaolinitu i możliwość ich modyfikacji za pomocą cząsteczek wprowadzanych w jego strukturę w charakterze gości. Zasadniczym warsztatem badawczym są badania dielektryczne prowadzone w funkcji częstotliwości i temperatury.

W wyniku przeprowadzonych badań opracowano technikę pomiaru materiałów o konsystencji sypkiej (wraz z przedstawieniem modelu teoretycznego), umożliwiającą uzyskanie wartości ε’ i ε” niezależnych od upakowania próbki. Dzięki zastosowaniu wymienionego modelu znacznie poprawiono powtarzalność wyników, a także możliwym stało się bezpośrednie porównanie zespolonej przenikalności elektrycznej otrzymywanej dla różnych interkalatów i kaolinitu.

W większości badanych próbek interkalatów zaobserwowano zwiększenie wartości ε’ i ε” w porównaniu z niemodyfikowanym kaolinitem. W kilku przypadkach zmierzone wartości części rzeczywistej zespolonej przenikalności elektrycznej były mniejsze niż dla związku wyjściowego. Przyczynę takiego stanu rzeczy należy upatrywać w sposobie wiązania się cząsteczek gościa z kaolinitem, jak i należy zwrócić również uwagę na możliwość tworzenia przez cząsteczkę gościa połączeń o charakterze asocjacyjnym czy polimerowym.

Właściwości elektryczne interkalatów badane w obszarze kilohercowym (1 kHz − 1 MHz) obserwowane w temperaturze pokojowej są głównie zależne od właściwości cząstek zaadsorbowanych na powierzchni. Cząsteczkami tymi są woda i interkalant pozostały po procesie interkalacji lub pojawiający się w wyniku deinterkalacji. Desorpcja cząsteczek z powierzchni ziaren obserwowana jest przeważnie w temperaturze około 100°C. Badanie próbek w wyższych temperaturach, lub badanie próbek ogrzanych przed pomiarem do wyższych temperatur, daje odpowiedź na temat właściwości cząsteczek interkalanta w przestrzeniach międzypakietowych. Niestety interkalaty nie są trwałe termicznie i w podwyższonej temperaturze dosyć szybko trącą cząsteczki gościa. W trakcie badań pokazano jednak jakie czynniki wpływają na zwiększenie ruchliwości cząsteczek gościa w strukturze gospodarza.

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 4 września 2009 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Małgorzaty Ratajskiej (z d. Koprowska)

na temat:

“Synteza i badanie strukturalne peptydów zawierających układ benzimidazolowy”

Promotor: prof. dr hab. Zbigniew Szewczuk

Recenzenci: Prof. dr hab. inż. Czesław Wawrzeńczyk

Dr hab. inż. Aleksandra Olma, prof. PŁ

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krotkie streszczenie pracy:

Pochodne benzimidazolowe są ważną grupą związków organicznych wykazującą szerokie spektrum działania biologicznego. Niektóre z tych związków znalazły zastosowanie w terapii. Pochodne 2’-(pirydyn-2-ylo)benzimidazolu wykazują silne działanie antyproliferacyjne i są potencjalnymi lekami przeciwnowotworowymi. Związki te znane są również, jako ligandy silnie kompleksujące jony metali ciężkich, jeden z nich jest badany pod kątem przydatności w chemioterapii.

W ramach pracy doktorskiej opracowano metodę syntezy na nośniku stałym analogów peptydów zawierających nowe niebiałkowe aminokwasy, będące pochodnymi benzimidazol-5-yloalaniny. Związkiem prekursorowym była fluorenylometoksykarboksylowa pochodna H-L-4-amino-3-nitrofenyloalaniny (Fmoc-L-Phe(4-NH₂,3-NO₂)-OH), dla której opracowano wydajną metodę syntezy. Ponadto ustalono procedurę badania czystości optycznej tego związku i jego pochodnych z zastosowaniem technik HPLC z chiralnym wypełnieniem Chirobiotic T.

Zaproponowaną strategię syntezy na nośniku stałym pochodnych benzimidazol-5-yloalaniny wykorzystano również do otrzymywania nowych aminokwasów, będących oligocyklicznymi pochodnymi benzimidazol-5-yloalaniny, w których atomy N-1 i C-2 zostały połączone odpowiednimi mostkami oraz do otrzymania oligopeptydów będących analogami immunosupresorowych fragmentów antygenu zgodności tkankowej klasy DQ (fragment 167–172) oraz ubikwityny (fragment 52–56), zawierających resztę Pba ((Pba): 3-(2-(pirydyn-2-ylo)benzimidazol-5-ylo)alanina). Przeprowadzono badania oddziaływania produktów reakcji zsyntezowanych peptydów zawierających 2-(pirydyn-2-ylo)benzimidazol-5-yloalaninę z jonami miedzi za pomocą CD, HR-ESI-MS oraz ESI-MS/MS. Określono drogi fragmentacji CID otrzymanych oligopeptydów oraz produktów ich reakcji z jonami Cu²⁺, jak również niektórych modelowych dipeptydów.

Zbadano wpływ reszty Pba na konformację łańcucha peptydowego i stabilność proteolityczną zsyntezowanych peptydów za pomocą technik CD, NMR i MS.

Wyniki przeprowadzonych badań biologicznych sugerują, że niektóre z otrzymanych związków są wyjątkowo silnymi stymulatorami humoralnej odpowiedzi immunologicznej.

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 10 lipca 2009 r o godz. 12:15 w sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Wojciecha Zawartki

na temat:

“Kompleksy palladu z kationami imidazolowymi jako prekursory
katalizatorów reakcji tworzenia wiązań C-C”

Promotor: Anna M. Trzeciak

Recenzenci: Prof. dr hab. Jacek Gawroński

Prof. dr hab. Teresa Szymańska-Buzar

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Celem niniejszej pracy doktorskiej było zbadanie możliwości wykorzystania kompleksów palladu(II) nie zawierających ligandów fosforowych jako aktywnych katalizatorów w procesach tworzenia nowych wiązań C-C. Poszukiwania takich katalizatorów są uzasadnione m. in. szkodliwością związków fosforowych w środowisku. Jako ligandy wybrano halogenkowe imidazoliowe i pirydyniowe ciecze jonowe oraz różnie podstawione imidazole. Zaplanowano także próby otrzymania związków palladu immobilizowanych na polimerach funkcjonalizowanych grupami imidazolowymi. Jako modelowe reakcje sprzęgania C-C zostały wybrane dwie: reakcja metoksykarbonylacji jodobenzenu, oraz reakcja Suzuki-Miyaura. Substratami reakcji były halogenowe pochodne związków arylowych, z których otrzymywano pochodne karbonylowe lub bifenylowe, ważne produkty do wyrobu środków ochrony roślin, substancji zapachowych czy półprodukty w syntezie leków.

W wyniku przeprowadzonych badań otrzymano i zidentyfikowano kompleksy palladu(II) z ligandami imidazoliowymi i imidazolowymi, Część z pośród otrzymanych kompleksów, nie była dotąd opisana.

Zbadano aktywności kompleksów palladu(II) w procesach metoksykarbonylacji jodobenzenu i reakcji Suzuki-Miyaura.

Dla poszczególnych układów zoptymalizowano warunki reakcji. Dla reakcji metoksykarbonylacji przebadano wpływ cieczy jonowej oraz rodzaju prekursora katalizatora. Dla reakcji Suzuki-Miyaura wpływ rodzaju i ilości prekursora katalizatora, rodzaju rozpuszczalnika, rodzaju zasady, czasy reakcji jak również czasu indukcji aktywnej formy katalizatora na zachodzące procesy.

Przeprowadzono badania mechanistyczne, które pozwoliły na częściowe wyjaśnienie procesów zachodzących w układach. Wyjaśniono negatywny wpływ halogenków imidazoliowych na aktywność kompleksów [IL]₂[PdX₄] w reakcji metoksykarbonylacji.

W reakcji Suzuki-Miyaura zidentyfikowano po raz pierwszy metodami MS przejściowe formy katalizatora powstające podczas reakcji. Zauważono powstawanie klasterów polipalladowych, prześledzono kolejne etapy ich tworzenia oraz przeobrażania się do form koloidalnych.

Zbadano aktywności i trwałości związków palladu w procesie Suzuki-Miyaura z zastosowaniem promieniowania mikrofalowego. Zauważono pozytywny wpływ tego promieniowania na szybkość i wydajność reakcji.

_______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 8 lipca 2009 r o godz. 12:15 w sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Wojciecha Gila

na temat:

“ Kompleksy rodu z karbenami N-heterocyklicznymi jako katalizatory reakcji organicznych”

Promotor: Anna M. Trzeciak

Recenzenci: Prof. dr hab. Bogdan Marciniec

Prof. dr hab. Piotr Sobota

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Tematem pracy doktorskiej są reakcje polimeryzacji fenyloacetylenu i hydroformylacji 1-heksenu katalizowane karbenowymi kompleksami rodu(I) z ligandami N-heterocyklicznymi. Stwierdzono, że karbenowe kompleksy rodu(I) są aktywne w reakcji polimeryzacji fenyloacetylenu. Po modyfikacji układu reakcyjnego przez wprowadzenie fosforowego liganda modyfikującego PPh3 uzyskano dimeryczne produkty oligomeryzacji fenyloacetylenu. Wykazano również, że w obecności fosforowych ligandów modyfikujących karbenowe kompleksy rodu(I) katalizują z wysoką wydajnością reakcje hydroformylacji 1-heksenu w łagodnych warunkach. Stosując P(OPh)3 jako ligand modyfikujący uzyskano wysoką wydajność i selektywność reakcji hydroformylacji 1-heksenu. Zsyntezowano również immobilizowane kompleksy karbenowe wykazujące wysoką aktywność i selektywność. Immobilizowane kompleksy odznaczają się dużą trwałością w warunkach reakcji, co umożliwia ich wielokrotne wykorzystanie w reakcji hydroformylacji. Badania fizyko-chemiczne układu reakcyjnego umożliwiły identyfikację form aktywnych katalizatora będących katalizatorami reakcji hydroformylacji. Zidentyfikowano nowy hydrydo-karbonylkowy kompleks rodu(I) z ligandem karbenowych o rzadko spotykanej symetrii piramidy kwadratowej z ligandem wodorkowym skoordynowanym w płaszczyźnie

___________________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 7 lipca 2009 r o godz. 13:00 w sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Katarzyny Krauzy-Dziedzic

na temat:

“Aryloksanowe kompleksy tytanu i cyrkonu w katalizie i syntezie materiałów tlenkowych”

Promotor: Piotr Sobota

Recenzenci: Prof. dr hab. Antoni Pietrzykowski

Prof. dr hab. Anna M. Trzeciak

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

W ostatnim czasie zainteresowanie z zakresu katalizy i chemii polimerów koncentruje się na poszukiwaniu nowych, efektywnych i stereoselektywnych katalizatorów/inicjatorów do syntezy nowych materiałów, w tym tworzyw biodegradowalnych. Przedmiotem prezentowanej rozprawy doktorskiej była synteza i charakterystyka kompleksów tytanu i cyrkonu z ligandami aryloksanowymi w aspekcie ich zastosowania jako inicjatorów procesu polimeryzacji cyklicznych estrów, katalizatorów syntezy asymetrycznej oraz prekursorów materiałów ceramicznych. W celu stworzenia odpowiedniego centrum aktywnego katalizatora/inicjatora, jako ligandy wybrano polidentne związki aryloksanowe.

W pierwszym etapie badań opracowano nową czteroetapową syntezę wprowadzenia centrum asymetrii do cząsteczki benzofuranolu. Otrzymano w racemicznej i czystej enancjomerycznej formie ligandy: amino-bisaryloksanowe, imino-aryloksanowe oraz amino-aryloksanowe. W tej części pracy zsyntezowano również nowe pochodne benzoksazyny, które posłużyły jako monomery w reakcji termicznej polimeryzacji.

W kolejnym etapie badań wydzielono i scharakteryzowano kompleksy tytanu i cyrkonu z ligandem monoaryloksanowym (ddbfoH) oraz z otrzymanym ligandem amino-bisaryloksanowym i imino-aryloksanowym. Niezależnie od stechiometrii reakcji z benzofuranolem (ddbfoH) otrzymano kompleks [Ti₂(μ-ddbfo)₂(ddbfo)₆] (1) i [Zr₂(μ- OEt)₂(HOEt)₂(ddbfo)₆] (4). Jak wynika z przeprowadzonych badań rentgenograficznych, związki te posiadają budowę dimeryczną z nietypową koordynacją bidentnego liganda ddbfo, który połączony jest z centrum metalicznym tylko poprzez atom tlenu grupy aryloksanowej. Kompleks 1 tworzy addukt z PPh₃ ([Ti(ddbfo)₄(PPh₃)₂] (2)) oraz z cząsteczką monomeru L-LA ([Ti(ddbfo)₄(L-LA) ₂] (3)). Homoleptyczny, trwały na powietrzu benzofuranokso tytan (1) jest efektywnym inicjatorem reakcji polimeryzacji laktydów. Jednoznacznie dowiedziono, że grupa aryloksanowa (ddbfo) może z powodzeniem pełnić funkcje grupy końcowej (inicjującej) w polimeryzacji ROP laktydów. Polimeryzacja rac-LA przebiega w sposób stereoselektywny, prowadząc do otrzymania heterotaktycznego polimeru o wąskim rozrzucie masy cząsteczkowej. Dodatkowo kompleks 1 jest aktywnym katalizatorem reakcji addycji alkinów do aldehydów oraz prekursorem do otrzymywania TiO₂ o określonej fazie polimorficznej.

Zsyntezowano i scharakteryzowano heteroleptyczne kompleksy tytanu i homoleptyczne kompleksy cyrkonu z ligandem amino-bisaryloksanowym. Udowodniono, że wyjątkowa trwałość wyizolowanych kompleksów amino-bisaryloksanowych powoduje zmniejszenie aktywności katalitycznej tych kompleksów w stosunku do ich analogów z ligandami monoaryloksanowymi. Również otrzymano i scharakteryzowano imino-aryloksanowy kompleks tytanu o zaplanowanej budowie centrum aktywnego do polimeryzacji olefin oraz cyklicznych estrów.

Przeprowadzone w ramach realizacji niniejszej rozprawy doktorskiej badania w znacznym stopniu poszerzają wiedzę z zakresu chemii aryloksanowych kompleksów tytanu i cyrkonu. Otrzymane wyniki mogą być użyteczne w projektowaniu nowych inicjatorów polimeryzacji cyklicznych estrów, katalizatorów syntezy asymetrycznej oraz prekursorów materiałów tlenkowych

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 2 lipca 2009 r o godz. 10:15 w sali II CD na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Krzysztofa Haufy

na temat:

“ Badanie oddziaływań N-metyloacetamidu, wybranych diolo i aminoalkoholi z wodą
metodami spektroskopii oscylacyjnej i chemii teoretycznej”

Promotor: dr hab. Miroslaw Czarnecki, prof. UWr.

Recenzenci: Prof. dr hab. inż. Janusz Stangret

Dr hab. Bogusława Czarnik-Matusewicz

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie Streszczenie pracy:

Praca obejmuje badania nad strukturą i wzajemnymi oddziaływaniami w stanie ciekłym cząsteczek z dwiema grupami funkcyjnymi i ich mieszanin z wodą.Cząsteczki zawierające dwie grupy funkcyjne stanowią ważną klasę związków organicznych. Wiele przedstawicieli tej grupy występuje w organizmach żywych, gdzie pełni ważne funkcje fizjologiczne. Mają one również duże zastosowanie w różnych gałęziach przemysłu. Proste cząsteczki jak np. N-metyloacetamid są układami modelowymi dla bardziej złożonych układów peptydowych i białkowych. Przedmiotem badań były: N-metyloacetamid, 1,2-propanodiol,1,3-propanodiol, aminoetanol, 1-amino-2-propanol oraz 1-amino-3-propanol. Podstawowe metody badawcze zastosowane w tej pracy, to spektroskopiaw zakresie bliskiej podczerwieni (NIR) oraz obliczenia teoretyczne (DFT). Aby otrzymać jak największą ilość informacji z widm eksperymentalnych zastosowano zaawansowane metody analizy danych takie jak dwuwymiarowa analiza korelacyjnai różne metody chemometryczne.Zbadano wpływ temperatury i niewielkich ilości wody na strukturę badanych cząsteczek w fazie ciekłej. Przeprowadzone badania pozwoliły również określić względną siłę wiązań wodorowych w zbadanych układach.Otrzymane wyniki zostały opublikowane w międzynarodowych czasopismach

__________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 30 czerwca 2009 r o godz. 12:15 w sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Anny Malinowskiej

na temat:

„Katalityczne reakcje tworzenia nowych wiązań C-C”

Promotor: prof. dr hab. Teresa Szymańska-Buzar

Recenzenci: prof. dr hab. inż. Wincenty Skupiński

dr hab. Antoni Keller, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Praca jest poświęcona badaniom reakcji katalitycznych prowadzących do tworzenia nowych wiązań węgiel-węgiel, takich jak metatezowa polimeryzacja, dimeryzacja i hydroarylowanie olefin cyklicznych. Jako inicjatory tych reakcji stosowane były głównie kompleksy wolframu(II), stąd Praca obejmuje także syntezą i badania struktury nowych karbonylowych kompleksów wolframu(II). Identyfikację nowych kompleksów wolframu przeprowadzano głównie metodami magnetycznego rezonansu jądrowego (¹H, ¹³C i ¹¹⁹Sn NMR) oraz metodą spektroskopii w podczerwieni. Metody spektroskopowe stosowano także do identyfikacji i określenia struktury nowych związków organicznych tworzących się w reakcjach katalitycznych. Produkty reakcji katalitycznych analizowano także metodami chromatograficznymi.

Na szczególne uwagę zasługują badania, podczas których udało się zaobserwować i lepiej poznać proces hydroarylownia norbornenu. Stosując jako inicjator tej reakcji dwurdzeniowy związek wolframu(II) udało się przeprowadzić w łagodnych warunkach i z dobrą wydajnością reakcje hydroarylowania norbornenu przez takie aromaty jak benzen, toluen, para-ksylen i mezytylen.

Efektem tej pracy jest odkrycie i zbadanie dimeryzacji norbornenu, dającej niezwykły związek - binorbornyliden. Jest to związek zawierający dwie cząsteczki norbornenu połączone wiązaniem podwójnym C=C. Związek ten został uznany jako produkt sprzęgania dwóch karbenów (norbornylidenów), tworzących się podczas reakcji dwurdzeniowego kompleksu wolframu(II) z norbornenem.

Efektem tej pracy jest także odkrycie nowej możliwości przekształcenia norbornenu z udziałem kompleksów wolframu(II), a mianowicie tworzenie eteru binorbornylowego z norbornenu i wody.

Otrzymane wyniki mają istotne znaczenie nie tylko z punktu widzenia katalizy homogenicznej, ale także z punktu widzenia chemii koordynacyjnej, gdyż pozwoliły na odkrycie nowych możliwości wykorzystania w katalizie homogenicznej, siedmiokoordynacyjnych kompleksów pierwiastków grupy 6.

Materiał doświadczalny, który w większości został opracowany i opublikowany w renomowanych czasopismach naukowych, takich jak: Journal of Molecular Catalysis, Tetrahedron Letters, Journal of Organometallic Chemistry i Inorganic Chemistry Communication.

__________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 30 czerwca 2009 r o godz. 10:00 w sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Macieja Barysa

na temat:

“Synteza, struktura i właściwości hemiaminali zawierajacych pierścień triazolowy”

Promotor: prof. dr hab. Leszek Z. Ciunik

Recenzenci: Dr hab. Ilona Turowska-Tyrk

Dr hab. Irena Majerz, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krotkie streszczenie pracy:

Rozprawa doktorska obejmuje syntezę produktów pośrednich reakcji iminacji – hemiaminali. Powstają one w reakcji addycji nukleofilowej aminy pierwszorzędowej do aldehydu lub ketonu. Dotychczas uważano je za bardzo nietrwałe związki chemiczne. W literaturze znany był tylko jeden trwały hemiaminal. W rozprawie przedstawiono syntezę, właściwości i badania strukturalne hemiaminali powstałych w reakcji triazoli z różnymi podstawionymi benzaldehydami. We wszystkich zbadanych związkach występuje przynajmniej jedna grupa nitrowa. Obecność jej wydaje się być warunkiem koniecznym do otrzymania trwałego hemiaminalu. Oprócz hemiaminali w rozprawie zaprezentowano syntezę, właściwości i struktury zasad Schiffa będących analogami otrzymanych hemiaminali.

Otrzymano siedemnaście nowych związków chemicznych, piętnaście z nich udało się otrzymać w postaci krystalicznej. Dodatkowo wykonano badania aktywności biologicznej związków 2nbald, 3nbald, 4nbald, 2,4dnbald, 2,4dnbaldschiff, 4atrz, które wykazały, że najwyższą aktywność przeciwbakteryjną i przeciwgrzybiczą wykazuje hemiaminal – 2,4dnbald. Część otrzymanych wyników opisano w dwóch zgłoszeniach patentowych oraz jednej publikacji o zasięgu międzynarodowym.

__________________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

Referat pt. „Chemia kombinatoryczna
koniugatów peptydowych”

Wygłosi: dr Alicja Kluczyk

/ prezentacja koncepcji rozprawy habilitacyjnej /

Sala 145 Dzień 26 czerwca 2009 Godz. 10:15

Dziekan Wydziału Chemii

__________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 25 czerwca 2009 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Iwony Król-Starzomskiej

na temat:

“Badanie równowag asocjacji i przeniesienia protonu w układach z wiązaniem wodorowym”

Promotor: prof. dr hab. Maria Rospenk

Recenzenci: Prof. dr hab. Zofia Dega-Szafran

Dr hab. Zbigniew Pawełka, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy

Przedmiotem rozprawy doktorskiej było zbadanie równowag z przeniesieniem protonu i asocjacji w zasadach Schiffa, równowag asocjacyjnych w aminopirydynach, oraz ocena wpływu otoczenia (rozpuszczalnika i temperatury) na ich stan. Wykorzystano równocześnie szereg metod badawczych, a mianowicie spektroskopię w zakresie nadfioletu (UV-Vis) i podczerwieni (IR), pomiar średnich mas cząsteczkowych i momentów dipolowych, oraz obliczenia teoretyczne struktur powstałych agregatów i częstości pasm w podczerwieni metodą DFT zakładając, że taki opis w sposób wiarygodny charakteryzuje mechanizm badanych zjawisk.

Określono termodynamiczne charakterystyki reakcji wewnątrzcząsteczkwego przeniesienia protonu w rozpuszczalnikach o wzrastającej polarności dla 7 typowych zasad Schiffa, oraz dla 13 zasad Schiffa z podstawnikiem –CH₃ w grupie R-N=C(H)-C. Pokazano, że wprowadzenie grupy –CH₃ w miejsce wodoru wpływa na wzrost siły wiązania wodorowego i zwiększa tendencję do przeniesienia protonu. Udowodniono, na podstawie analizy położenia pasm form z przeniesionym protonem, że rezonans form jonów obojnaczych i form ketonowych decyduje o długofalowym przesunięciu widm elektronowych.

Szczególnie interesujące wyniki dotyczą badań procesu samoasocjacji. Wykazano, że w przypadku zasad Schiffa w niepolarnych rozpuszczalnikach, proces samoasocjacji prowadzi do powstania form cyklicznych. Zaproponowano dwustopniowy mechanizm asocjacji: pierwszy etap to przeniesienie protonu a drugi to agregacja układów. Wzrost polarności rozpuszczalnika promuje przeniesienie protonu, natomiast hamuje proces asocjacji. Proces agregacji zasad Schiffa zaprezentowano w literaturze po raz pierwszy.

Wyniki badań eksperymentalnych równowagi asocjacyjnej w aminopirydynach, podobnie jak obliczenia teoretyczne, potwierdziły tworzenie się w roztworze głównie niecentrosymetrycznych dimerów. Rezultat ten zaprzecza lansowanej do tej pory w literaturze tezie o tworzeniu się w roztworach podobnie jak w stanie stałym cyklicznych dimerów centrosymetrycznych.

___________________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

Referat pt. „Układy wolnorodnikowe występujące
w naturalnych materiałach organicznych”

Wygłosi: dr Maria Jerzykiewicz

/ prezentacja koncepcji rozprawy habilitacyjnej /

Sala 145 Dzień 24 czerwca 2009 Godz. 12:15

Dziekan Wydziału Chemii

___________________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

Referat pt. ” Spin Crossover Materials:
a fascinating phenomenon”

Wygłosi: prof. Jean-François Létard

/ Uniwersytet Bordeaux /

Sala 203 (III p.) Dzień 10 czerwca 2009 Godz. 12:00

Dziekan Wydziału Chemii

___________________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

-

Referat pt. ”Wpływ ciśnienia i temperatury na oddziaływania
międzycząsteczkowe w binarnych mieszaninach
alkoholi z alkanami”

Wygłosi: dr Marzena Dzida (UŚ)

/wykład przedhabilitacyjny/

Sala 145 Dzień 9 czerwca 2009 Godz.. 12:15

DZIEKAN WYDZIAŁU CHEMII

___________________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

Referat pt. ”Luminescence of lanthanide ions in solids:
basic principles and applications to silicate materials”

Wygłosi: prof. Marco Bettinelli

/ Uniwersytet w Weronie /

Sala Uniwersalna I Dzień 2 czerwca 2009 Godz. 15:00

DZIEKAN WYDZIAŁU CHEMII

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 4 czerwca 2009 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Magdaleny Brzezowskiej

na temat:

“Oddziaływanie jonów miedzi(II) z wankomycyną i jej analogami”

Promotor: prof. dr hab. Małgorzata Jeżowska-Bojczuk

Recenzenci: Prof. dr hab. Adam Jezierski

Dr hab. Elżbieta Budzisz

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Wankomycyna jest głównym przedstawicielem antybiotyków glikopeptydowych, które ze względu na swoją skuteczność, często określa się mianem “antybiotyków ostatniej szansy”. Podczas stanów zapalnych, w trakcie ciąży, chorób nowotworowych, w przewlekłych chorobach nerek – poziom jonów Cu(II) w surowicy człowieka znacząco wzrasta. Poza tym pepetydy są znakomitymi ligandami dla jonów Cu(II), a reszty peptydowe obok reszt cukrowych, wchodzą w skład antybiotyków glikopeptydowych. Dlatego zadecydowano o zasadności badania oddziaływań między wankomycyną i jej dwoma analogami, a jonami Cu(II).W pierwszej części pracy zbadano, czy wankomycyna oraz jej analogi: teikoplanina i ristocetyna, wiążą się efektywnie z jonami Cu(II) tworząc trwałe połączenia koordynacyjne. Określono termodynamiczną trwałość powstałych kompleksów oraz ich struktury. Wykazano, iż wankomycyna i jej analogi, mimo przynależności do tej samej grupy antybiotyków glikopeptydowych, wykazują odmienny model koordynacji i różne powinowactwo w stosunku do jonów Cu(II).W drugiej części pracy starano się określić wpływ wolnej wankomycyny oraz skompleksowanej z jonami Cu(II), na mechanizm autokatalitycznego wycinania się rybozymu delta pochodzącego z wirusa zapalenia wątroby typu D. Zauważono, że kompleksy wankomycyny z jonami Cu(II) wykazują właściwości hamowania tego procesu. Z dziesięciu przebadanych antybiotyków i ich kompleksów z jonami Cu(II), oprócz wankomycyny, jedynie sisomycyna, oraz aktynomycyna D wykazały podobne właściwości.W ostatniej części pracy zbadano wpływ wankomycyny i jej kompleksów na produkcję pro- i przeciwzapalnych cytokin. Określono cytotoksyczność tych układów przy wykorzystaniu linii komórkowych fibroblastopodobnych i nabłonkopodobnych. Badania dowiodły, że  wolna wankomycyna oraz jej miedziowe kompleksy mają odmienny wpływ na produkcję czynnika martwicy nowotworów - TNF-α.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 2 czerwca 2009 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr inż. Andrzeja Gniewka

na temat:

“Nanocząstki palladowe i rodowe aktywne w reakcjach katalitycznych”

Promotor: prof. dr hab. inż. Józef J. Ziółkowski

Recenzenci: Prof. dr hab. Zbigniew Karpiński

Prof. dr hab. inż. Jerzy Zabrzeski

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Nanocząstki metaliczne są to uporządkowane zespoły wieloatomowe odznaczające się bardzo niewielkimi rozmiarami, metale znajdujące się w stanie bardzo wysokiej dyspersji, będące formą pośrednią pomiędzy pojedynczymi atomami oraz kryształami o makroskopowych rozmiarach. Stanowią one bardzo interesujące układy nie tylko ze względu na swoją budowę, ale także specyficzne właściwości fizyczne i chemiczne wykorzystywane między innymi w katalizie.

Podstawowym celem badań przedstawionych w pracy było opracowanie nowych metod otrzymywania nanocząstek Pd(0) oraz Rh(0) bądź znaczące udoskonalenie znanych już technik. Przy tym istotny aspekt stanowiło uzyskanie całkowitej powtarzalności syntez układów o zadanych parametrach strukturalnych i średnich rozmiarach krystalitów nie przekraczających kilkunastu nanometrów. W celu zbadania aktywności katalitycznej otrzymanych układów wybrane zostały procesy modelowe, takie jak alkoksykarbonylacja, reakcja Hecka oraz Suzuki.

Nanostrukturalne koloidy, zarówno palladowe, jak też rodowe przygotowane zostały poprzez chemiczną redukcję wodnych roztworów soli metali w obecności polimeru ochronnego - poliwinylopirolidonu (PVP). Do ich syntezy zastosowano różne reduktory: alkohole alifatyczne, pirogalol, hydrazynę oraz octan chromu(II), który został użyty po raz pierwszy w celu otrzymania tego typu układów. Zależnie od reduktora uzyskano cząstki o wielkościach od 2 do 20 nm. Nie tylko sam rozmiar, ale również morfologia (rozumiana jako kształt oraz struktura nanokrystalitów) okazała się zróżnicowana. Nanocząstki otrzymane z wykorzystaniem pirogalolu, najsłabszego z zastosowanych reduktorów, cechowały się wyraźnie wykształconymi zarysami form krystalicznych, zaś pozostałe posiadały dość nieregularne kształty. Jednak praktycznie wszystkie uzyskane koloidy rodowe oraz palladowe okazały się wyjątkowo aktywnymi katalizatorami wybranych reakcji prowadzonych w łagodnych warunkach.

Z kolei nanocząstki Pd(0) na stałych nośnikach tlenkowych (takich jak Al₂O₃) charakteryzują się nieco odmienną strukturą. Otrzymywane krystality mają zaokrągloną postać zewnętrzną, są równomiernie rozmieszczone na powierzchni nośnika, zaś ich rozmiary są bardzo zbliżone - cechują się bardzo małą dyspersją wielkości. Także wpływ reduktora oraz temperatury syntezy na morfologię jest zdecydowanie mniejszy, niż w koloidach stabilizowanych polimerem PVP. Podkreślenia wymaga fakt, iż otrzymane układy charakteryzowały się wysoką aktywnością i selektywnością w reakcji Suzuki prowadzonej w wyjątkowo łagodnych warunkach.

Pomiary z wykorzystaniem technik TEM, XRD oraz widm UV-vis pokazały, iż kluczowym etapem badanych procesów katalitycznych jest utleniająca addycja halogenku arylowego prowadząca w konsekwencji do powstania rozpuszczalnych kompleksów. Jednakże we wszystkich przedstawionych reakcjach panują też warunki redukcyjne. W efekcie następuje ustalenie równowagi między zredukowaną a utlenioną - nanocząstkową a monomolekularną postacią palladu.

___________________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

Referet pt. ” Photosensitized NS Release from
Thionitrosyl Chromium(2+) Complexes”

Wygłosi: prof. Anders Dossing

/University of Copenhagen /

Sala 145 Dzień 14 maja 2009 Godz. 12:15

DZIEKAN WYDZIAŁU CHEMII

___________________________________________

S E M I N A R I U M

W Y D Z I A Ł U C H E M I I

UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

Referat pt. ”Chemia kwantowa – przykłady, zastosowania, (?) …”

Wygłosi: prof. dr hab. Szczepan Roszak

/Politechnika Wrocławska /

Sala 145 Dzień 12 maja 2009 Godz. 16:00

DZIEKAN WYDZIAŁU CHEMII

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 23 kwietnia 2009 r o godz. 11:00 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Barbary Golec

na temat:

“Badania spektroskopowe właściwości prostych oksymów”

Promotor: prof. dr hab. Zofia Mielke

Recenzenci: Prof. dr hab. Jerzy P. Hawranek

Doc. dr hab. Robert Kołos

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie Streszczenie pracy:

Przedmiotem rozprawy były właściwości prostych oksymów, w szczególności przeprowadzone badania spektroskopowe i teoretyczne dotyczyły: określenia właściwości protonodonorowych i protonoakceptorowych formaldoksymu w kompleksach z N₂, CO, H₂O, NH₃, CH₂NOH, HCl i HONO; identyfikacji produktów pośrednich reakcji otrzymywania oksymów oraz identyfikacji produktów pośrednich reakcji formaldoksymu z kwasem azotowym(III). W celu identyfikacji produktów pośrednich reakcji otrzymywania oksymów przeprowadzono badania fotoindukowanej reakcji hydroksyloaminy z następującymi karbonylami: formaldehydem, glioksalem, metyloglioksalem i diacetylem. Na podstawie wykonanych badań stwierdzono, że CH₂NOH w kompleksach z N₂ i CO jest donorem protonu, podczas gdy oddziaływanie z H₂O, NH₃, CH₂NOH i HONO prowadzi do utworzenia cyklicznych kompleksów, w których oksym pełni rolę zarówno donora, jak i akceptora protonu. W kompleksach z HCl akceptorem protonu jest atom azotu formaldoksymu. Dla badanych układów zidentyfikowano także kompleksy trójskładnikowe. Naświetlanie kompleksów NH₂OH z glioksalem i metyloglioksalem prowadzi do powstania dwóch różnych foroproduktów, jakimi są: produkty przyłączenia hydroksyloaminy do glioksalu lub metyloglioksalu o strukturze hemiaminalu oraz kompleksy hydroksyketenu lub metylohydroksyketenu z hydroksyloaminą. Ustalono również, iż kompleksy te powstają w reakcji podwójnej wymiany atomów wodoru pomiędzy α-dikarbonylem a hydroksyloaminą. Naświetlanie układu hydroksyloamina-diacetyl prowadzi do utworzenia jednego fotoproduktu, jakim jest produkt addycji. Ciekawym wynikiem było otrzymanie w matrycy nie zidentyfikowanego do tej pory azotanu(III) formaldoksymu oraz jego kompleksów z wodą. Wykazano, że związek ten powstaje w wyniku reakcji fotochemicznej zachodzącej pomiędzy CH₂NOH a HONO, oraz ustalono mechanizm tej reakcji.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 14 kwietnia 2009 r o godz. 12:15 w Sali AI na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Anny Młodzianowskiej

na temat:

“Transformacje odwróconej porfiryny pod wpływem koordynacji boru(III) i fosforu(V)”

Promotor: prof. dr hab. Lechosław Latos-Grażyński

Recenzenci: Prof. dr hab. inż. Jacek Skarżewski

Prof. dr hab. Jacek Gawroński

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Podczas badań nad reaktywnością odwróconej porfiryny z tak małymi kationami jak bor(III) i fosfor (V), stwierdzono, że koordynacja tych jonów promuje proces izomeryzacji, otwierając drogę do nowej klasy izomerów porfiryn o szkielecie skondensowanej porfiryny, będących paradoksalnie reprezentantami klasy skurczonych porfiryn. Do grupy tych izomerów należą następujące ligandy: wyizolowana w stanie wolnym skondensowana floryna, występująca w postaci kompleksu boru(III) lub fosforu(V) skondensowana wewnętrzna floryna oraz istniejąca jedynie w postaci kompleksu fosforu(V) skondensowana izofloryna.

W pracy wykazano także, że skondensowana porfiryna, wewnętrzna floryna oraz jej alkoksylowa pochodna koordynują tylko jeden atom boru, a nie dwa, jak ma to miejsce w przypadku regularnych porfiryn. Otoczenie koordynacyjne fosforu(V) w kompleksach z izomerami porfiryny o szkielecie skondensowanej porfiryny jest bardzo dobrze dopasowane do rozmiarów jonu centralnego – znacznie lepiej niż w kompleksach fosforu z regularnymi porfirynami, co odzwierciedlają długości wiązań P-N.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 29 stycznia 2009 r o godz. 12:30 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Ariela Muchy

na temat:

“ Kompleksy jonów niklu(II) z nukleotydami adeninowymi.
Wpływ jonu metalu na uszkodzenie kwasów nukleinowych i ich składowych”

Promotor: prof. dr hab. Małgorzata Jeżowska-Bojczuk

Recenzenci: Prof. dr hab. Lechosław Łomozik

Dr hab. Jerzy Lisowski, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie Streszczenie pracy:

Głównym celem niniejszej rozprawy doktorskiej było wyznaczenie podatności nukleotydów: 5'-monofosforanu 2'-deoksyadenozyny (dAMP), 5'-difosforanu2'-deoksyadenozyny (dADP) i 5'-trifosforanu 2'-deoksyadenozyny (dATP) na proces utleniania oraz określenie selektywności ich przemian do promutagennychi prokancerogennych pochodnych w układach binarnych: Ni²⁺/nukleotyd oraz ternarnych: Ni²⁺/nukleotyd/L–histydyna. Wybór aminokwasu, jako drugiego liganda, podyktowany został jego szczególną rolą w wewnątrzkomórkowym transporcie jonów niklu(II). Stwierdzono powstawanie 2-hydroksy-dAXP jako głównych produktów reakcji utleniania nukleotydów. Ponadto scharakteryzowano aktywność oksydatywną rozważanych układów, wykluczając obecność rodnika hydroksylowego i anionorodnika ponadtlenkowego jako potencjalnych reaktywnych form tlenu generowanych dla wszystkich badanych systemów. Wykazano również aktywność badanych kompleksów w procesie uszkadzania plazmidowego DNA.

W celu dokładnego opisu procesów utleniania nukleotydów, w pierwszej kolejności wyznaczono charakterystykę kwasowo-zasadową badanych ligandów oraz opisano ich właściwości koordynacyjne względem jonów Ni²⁺ zarówno w układach binarnych, jak i ternarnych. Dla układów dwuskładnikowych dodatkowo zbadano koordynację nukleotydów względem jonów Cu²⁺, Zn²⁺ i Mg²⁺. Wykazano, że wszystkie miejsca protonacyjne 2'-deoksynukleotydów są bardziej zasadowe niż ich odpowiedników zawierających rybozę. Jednocześnie wyznaczono stałe asocjacji związane z oddziaływaniem typu stacking wskazujące na większą hydrofobowość serii dAXP niż AXP. W układach M²⁺/dAXP stwierdzono tworzenie monoprotonowanych kompleksów M(H;dAXP)^+/0/– oraz zdeprotonowanych kompleksów M(dAXP)^0/–/2–. W kompleksach tych jon metalu skoordynowany jest przez fragment fosforanowy, jak również możliwe jest tworzenie tzw. makrochelatów, w których w procesie koordynacji dodatkowo zaangażowany jest atom azotu N7 zasady adeninowej. Dla układów ternarnych wykazano obecność w roztworze kompleksu Ni(dAMP)(His)^–, dwu kompleksów dla dADP oraz dwu dla dATP, odpowiednio Ni(H;dADP)(His)^– i Ni(dADP)(His)^2– oraz Ni(H;ATP)(His)^2– i Ni(ATP)(His)^3–. W kompleksach tych jon Ni²⁺ związany jest przez donorowe atomy azotu pierścienia imidazolowego oraz grupy aminowej histydyny oraz atomy tlenu łańcucha fosforanowego nukleotydu.

Zaproponowany cykl eksperymentów będzie mógł służyć lepszemu zrozumieniu mechanizmu powstawania mutacji genetycznych in vitro. Zebrany materiał badawczy może tym samym stanowić pomocne narzędzie w pełniejszym opisie procesów kancerogenezy niklowej na drodze uszkodzeń oksydatywnych DNA, które są jednym z ważnych aspektów toksycznego wpływu jonów Ni²⁺ na organizm człowieka.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 20 stycznia 2009 r o godz. 10:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Andrzeja Burakowskiego

na temat:

“Akustyczne badania hydratacji nieektrolitów”

Promotor: prof. dr hab. Jacek Gliński

Recenzenci: Dr hab. Wojciech Marczak

Dr hab. Kazimierz Orzechowski, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie Streszczenie pracy:

W pracy wykonano precyzyjne pomiary prędkości dźwięku oraz gęstości w rozcieńczonych wodnych roztworach alkoholi, glikoli, alkoholi polihydroksylowych, ketonów, kwasów mono- i dikarboksylowych, amin oraz aminokwasów w temperaturze 298.15K. Wyniki pomiarów pozwoliły na obliczenie współczynników ściśliwości adiabatycznej, a na ich podstawie wyznaczenie liczb hydratacji ze wzoru podanego przez Pasynskiego. Przetestowano również wpływ zmiany pH układu na liczby hydratacji.

Wykazano, że dla rozcieńczonych wodnych roztworów nieelektrolitów organicznych efekt wpływu substancji rozpuszczonej na spadek ściśliwości roztworu oraz wyznaczone na tej podstawie liczby hydratacji silnie zależą od długości cząsteczek substancji rozpuszczonej oraz od rodzaju i wielkości grup funkcyjnych, z których są zbudowane.

Wyniki badań wskazują, że hydratacja jest parametrem addytywnym, mimo że jej mechanizmy są różne. Ponadto wskazują one na możliwość teoretycznego obliczania liczb hydratacji nieelektrolitów oraz wartości ściśliwości mieszanin ciekłych tylko z ich wzorów strukturalnych.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 20 stycznia 2009 r o godz. 12:00 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Bożeny Adrjan (z d. Biernat)

na temat:

“Reakcje związków krzemoorganicznych w obecności kompleksów wolframu”

Promotor: prof. dr hab. Teresa Szymańska-Buzar

Recenzenci: Dr hab. inż. Stanisław Krompiec, prof. UŚ.

Dr hab. Jerzy Lisowski, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie Streszczenie pracy:

Praca doktorska mgr Bożeny Adrjan jest poświęcona syntezie i badaniom strukturalnym nowych karbonylowych kompleksów wolframu, które odgrywają ważną rolę w procesach katalizy homogenicznej z udziałem związków krzemoorganicznych.

Przedmiotem pracy są głównie reakcje fotochemicznej substytucji ligandów karbonylowych w kompleksach wolframu przez ligandy krzemoorganiczne, takie jak winylosilany, allilosilany i hydrosilany. Identyfikację nowych kompleksów wolframu przeprowadzano głównie metodami magnetycznego rezonansu jądrowego (¹H, ¹³C i ²⁹Si NMR) oraz metodą spektroskopii w podczerwieni. Metody spektroskopowe stosowano także do określenia struktury nowych związków w roztworze. Otrzymane wyniki mają istotne znaczenie nie tylko z punktu widzenia chemii koordynacyjnej, ale także z punktu widzenia katalizy homogenicznej, gdyż pozwoliły na określenie tego, w jaki sposób koordynacja związku krzemu do atomu wolframu wpływa na zmianę jego struktury. Proces aktywacji substratu w wyniku koordynacji do atomu metalu przejściowego często decyduje o właściwościach katalitycznych tego metalu.

Procesem katalizy homogenicznej, który udało się zaobserwować i lepiej poznać w prowadzonych badaniach był proces izomeryzacji 2-propenylsilanów do cis i trans-1-propenylsilanów, przebiegający w sferze koordynacyjnej atomu wolframu.

W reakcjach fotochemicznych kompleksu karbonylowego wolframu z hydrydo silanami, takimi jak: Ph₂SiH₂, Et₂SiH₂, Et₃SiH i Cl₃SiH scharakteryzowano metodami spektroskopowymi szereg nietrwałych związków wolframu, będących efektem oddziaływania koordynacyjnie niewysyconych karbonylków wolframu z wiązaniem H-Si silanów. Na szczególne uwagę zasługują wyniki badań, w których metodą ¹H NMR udowodniono koordynację typu h² silanów do atomu wolframu w bardzo nietrwałych kompleksach zwanych kompleksami s. Aktywacja wiązania H-Si silanów przez kompleksy wolframu(0) została wykorzystana w reakcjach katalitycznego hydrosililownia norbornadienu.

W badaniach stosowano głównie takie metody jak spektroskopia oscylacyjna i spektroskopia magnetycznego rezonansu jądrowego, w tym protonowego, węglowego i krzemowego. Produkty reakcji katalitycznych analizowano metodami chromatograficznymi.

Otrzymane w pracy wyniki badań pozwalają na lepsze zrozumienie specyficznych oddziaływań związku metalu przejściowego ze związkiem krzemoorganicznym, które mają miejsce w procesach katalitycznego hydrosililowania i izomeryzacji olefin.

Otrzymane w pracy doktorskiej wyniki badań zostały opublikowane w postaci trzech prac:

1. Photochemical synthesis and spectroscopic characteristic of the first vinylsilane carbonyl complexes of tungsten(0)

Bożena Biernat, Teresa Szymańska-Buzar

J. Organomet. Chem. 690/21-22 (2005) 4656-4665.

2. Photochemical reactions of [W(CO)₄(h⁴-nbd)] with hydrosilanes: generation of new hydrido complexes of tungsten
and their reactivity

Bożena Adrjan, Teresa Szymańska-Buzar

J. Organomet. Chem. 693/12 (2008) 2163-2170.

3. Facile double-bond migration of allylsilanes in the coordination sphere of tungsten complexes

Bożena Adrjan, Teresa Szymańska-Buzar

J. Mol. Catal. A: Chem. 297/2 (2009) 118-124.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

ż w dniu 27 listopada 2008 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Sebastiana Grodeckiego

na temat:

“ Badanie zależności miedzy strukturą a funkcją biologiczną peptydu stymulującego dojrzewanie oocytów owadów”

Promotor: prof. dr hab. Danuta Konopińska

Recenzenci: Prof. dr hab. inż. Aleksander Kołodziejczyk

Prof. dr hab. inż. Czesław Wawrzeńczyk

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Przedmiotem rozprawy było badanie zależności między strukturą, a funkcją biologiczną neuropeptydu Led-NPF-1, wyizolowanego z mózgu stonki ziemniaczanej Leptinotarsa decemlineata. W ostatnich latach opisano w literaturze wiele peptydów wyizolowanych z owadów, ale nie poznano w pełni ich funkcji biologicznych. Dlatego też celowe jest bliższe zbadanie zależności między strukturą, a właściwościami biologicznymi peptydów owadzich. Realizując to zadanie przeprowadzono syntezę serii nowych analogów Led-NPF-1, wśród których można wyróżnić pięć grup pochodnych.

1/ skracane od N-końca łańcucha peptydowego;

2/ modyfikowane na C-końcowej reszcie fenyloalaniny, którą zastąpiono resztami o konfiguracji D lub pochodnymi fenyloalaniny podstawionymi w pozycji 4 pierścienia aromatycznego;

3/ modyfikowane w pozycji 4 reszty L-proliny ,w których zastąpiono ją innymi białkowymi, bądź też niebiałkowymi aminokwasami;

4/ kolejno, bądź też równocześnie, podstawiane reszty L-argininy w pozycjach 2, 7 i 9, wymieniane na D-argininę lub inne aminokwasy zasadowe;

5/ analogi skróconego fragmentu [5-10]-Led-NPF-1, w których poddano modyfikacjom N-końcową resztę L-glutaminy;

Efekty biologiczne wyżej wymienionych peptydów początkowo badano oceniając ich wpływ na dojrzewanie oocytów u mącznika młynarka Tenebrio molitor oraz ich aktywność miotropową w testach in vitro na sercu tego owada. Ponadto przeprowadzono in vivo badania biologiczne na kręgowcach, które miały na celu ocenę efektu przeciwbólowego natywnego peptydu Led-NPF-1 i wybranych analogów.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 23 października 2008 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Adama Walaska

na temat:

“Charakterystyka konwerterów promieniowania podczerwonego na widzialne
na bazie M₃M’O₇ (M=Y, Lu; M’=Nb, Ta) aktywowanych Er lub Er i Yb"

Promotor: dr hab. Eugeniusz Zych, prof. UWr.

Recenzenci: Prof. dr hab. inż. Michał Malinowski

Dr hab. Anna Mondry, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Opracowano dwie nowe, energooszczędne i mniej czasochłonne metody otrzymywania aktywowanych lantanowcami proszków typu M₃M’O₇ (gdzie M=Y, Lu; M’=Nb, Ta). Zoptymalizowanie parametrów syntezy pozwoliło obniżyć stosowane temperatury z 1600ºC do 1000°C i zredukować czas grzania z 40 do 5 godzin. Zgodnie z założeniami spektroskopia badanych tantalanów i niobanów okazała się być silnie determinowana ich specyficzną strukturą. Zarówno przejścia absorpcyjne, jak i emisyjne jonów lantanowców powodowały powstawanie widm o charakterze pasmowym raczej, niż – zwykle spotykanym u tej grupy pierwiastków – liniowym. W procesie fotoluminescencji najwydajniejszym wzbudzeniem okazało się wzbudzenie bezpośrednio jonu lantanowca, gdyż energia absorbowana przez matrycę z małą efektywnością była przekazywana do jonów aktywatora. Dla wszystkich typów materiałów stwierdzono występowanie wygaszania koncentracyjnego zarówno emisji zielonej, jak i czerwonej dla zawartości Er wynoszącej 2% i więcej.

Niobany okazały się zdecydowanie wydajniejszymi konwerterami promieniowania podczerwonego na widzialne niż ich tantalanowe odpowiedniki, zarówno w przypadku materiałów domieszkowanych tylko Er³⁺, jak i współdomieszkowanych Er³⁺ i Yb³⁺. Jon Yb³⁺ zdecydowanie zwiększył całkowitą wydajność up-konwersji we wszystkich badanych połączeniach. Współdomieszkowanie jonami Yb³⁺ powodowało wyraźną zmianę barwy emitowanego w procesie up-konwersji promieniowania z zielonej na pomarańczową, a nawet czerwoną. Luminescencja up-konwertowana dla niskich koncentracji erbu była oparta na mechanizmie absorpcji ze stanu wzbudzonego (ESA), natomiast dla wyższych stężeń jonu domieszkującego oraz przy współdomieszkowaniu jonami iterbu dominował mechanizm związany z transferem energii. W układach współdomieszkowanych jon Yb³⁺ okazał się efektywnym fotouczulaczem. Maksimum intensywności emisji up-konwertowanej dla proszków domieszkowanych Er³⁺ była obserwowana dla koncentracji aktywatora wynoszącej 10 i 15%, zaś dla próbek współdomieszkowanych Yb³⁺ najintensywniej świeciły te zawierające 10% iterbu i 0,5%Er.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 7 października 2008 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Urszuli Dawid

na temat:

“Kompleksy żelaza i kobaltu z ligandami polipirydylowymi i ich aktywność cytostatyczna”

Promotor: prof. dr hab. Florian Pruchnik

Recenzenci: Prof. dr hab. Lechosław Łomozik

Prof. dr hab. Teresa Kowalik-Jankowska

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Kompleksy żelaza(II) i kobaltu(II) tworzą wiele interesujących związków z ligandami azotowymi. Obecnie są one dość szeroko badane pod kątem właściwości biologicznych, natomiast ich działanie antynowotworowe nie było jeszcze szeroko badane. Część z nich wykazuje także ciekawe właściwości magnetyczne.

Celem rozprawy doktorskiej była synteza kompleksów żelaza(II) i kobaltu(II) z ligandami polipirydylowymi, określenie ich struktury w ciele stałym i w roztworze. W tym celu stosowano następujące metody: NMR, IR, UV-Vis, przewodnictwo elektryczne, pomiary magnetyczne i rentgenograficzne. Związki te zbadano pod kątem właściwości biologicznych, a w szczególności aktywności przeciwnowotworowej.

Cześć z otrzymanych kompleksów (CoCl₂(dmphen), [Co(batphen)₃]Cl₂ 4H₂O, [Co(phen)₂(batphen)]Cl₂ 4H₂O, [Co(phen)(batphen)₂]Cl₂ 4H₂O, [Co(bpy)(batphen)₂]Cl₂ 4 H₂O, FeCl₂(batphen)₂ 1,5H₂O, FeCl₂(dmphen) 2H₂O) wykazuje niezwykle wysoką aktywność cytostatyczną na wybranych liniach komórek rakowych (HCV29T, Caco-2, A549, SW707, T47D, Hs294T, DU145). Najbardziej aktywnymi związkami okazały się kompleksy kobaltu(II) i żelaza(II) z 2,9-dimetylo-1,10-fenantroliną, dla których wartość ID₅₀ jest nawet 100 razy mniejsza niż w przypadku znanej cisplatyny.

Dla związków dobrze rozpuszczalnych w wodzie zbadano oddziaływania z ATP metodą ¹H NMR, które wskazują na oddziaływanie międzycząsteczkowe pomiędzy pierścieniami fenantroliny a pierścieniami adeniny.

Przeprowadzona elektroforeza na żelu agarazowym dowiodła iż najsilniejsze oddziaływanie z genowym DNA występuje w przypadku kompleksów: FeCl₂(batphen)₂ 1,5H₂O, a także FeCl₂(dmphen) 2H₂O.

Część z otrzymanych związków wykazuje również właściwości przeciwbakteryjne, najbardziej widoczne są one w przypadku kompleksów zawierających jako ligand 4,7-difenylo-1,10-fenantrolinę. Związki te już przy bardzo niskich stężeniach działają bójczo na bakterie Gram-dodatnie.

Interesujące jest, iż otrzymane dimeryczne kompleksy kobaltu i żelaza wykazują właściwości antyferromagnetyczne.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 17 września 2008 r o godz. 12:30 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Małgorzaty Muchy

na temat:

“Spektroskopia i fotochemia prostych związków a-dikarbonylowych oraz ich kompleksów"

Promotor: prof. dr hab. Zofia Mielke

Recenzenci: Prof. dr hab. Maria Rospenk

Prof. dr hab. Jacek Waluk

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Zainteresowanie najprostszymi związkami α-dikarbonylowymi wynika przede wszystkim z roli, jaką odgrywają one w chemii atmosfery. Związki te, szczególnie metyloglioksal, mają także ważne znaczenie w biologii i w medycynie. Ze względu na znaczenie α-dikarbonyli w chemii atmosfery wiele prac poświęcono fotochemii tych związków w fazie gazowej – dotyczy to zwłaszcza najprostszego α-dikarbonylu, jakim jest glioksal. Stosunkowo mało uwagi poświęcono oddziaływaniom α-dikarbonyli z innymi molekułami obecnymi w atmosferze, które mogą wywierać wpływ na reakcje z ich udziałem, w tym także na procesy fotochemiczne.

W pracy doktorskiej zbadano właściwości strukturalne i spektroskopowe trzech najprostszych α-dikarbonyli: glioksalu, metyloglioksalu i diacetylu z wodą, nadtlenkiem wodoru oraz metanolem. Badania przeprowadzono za pomocą techniki matryc niskotemperaturowych sprzężonej ze spektroskopią FTIR oraz za pomocą obliczeń kwantowo-mechanicznych na poziomie metody MP2/6-311++G(2d,2p). W pracy wykazano, że w odróżnieniu od wszystkich pozostałych badanych kompleksów, które są stabilizowane przez wiązanie wodorowe O-H^…O, kompleks glioksalu z metanolem spułapkowany w matrycy jest stabilizowany przez oddziaływanie elektrostatyczne. Ponadto wykazano, żeniektóre kompleksy oprócz wiązania O-H^…O są stabilizowane dodatkowo przez słabe oddziaływanie C-H^…O.

Drugim problemem badawczym rozprawy była fotochemia prostych związków α-dikarbonylowych oraz ich kompleksów z wodą, nadtlenkiem wodoru oraz metanolem w środowisku matrycy argonowej i azotowej. Celem badawczym było określenie wpływu matrycy i oddziaływań międzycząsteczkowych na procesy fotochemiczne indukowane promieniowaniem UV-Vis emitowanym przez średniociśnieniową lampę rtęciową. Odkryto m. in. bardzo interesującą reakcję fotokonwersji kompleksu glioksal-metanol do kompleksu hydroksyketen-metanol. Wykazano, że hydroksyketen powstaje w wyniku podwójnej wymiany atomów wodoru między glioksalem i metanolem. Po raz pierwszy zidentyfikowano izomer glioksalu – hydroksyketen.

Dodatkowo prowadzono badania fotolizy 1,3-ditiol-2-onu w matrycach: argonoweji azotowej, które pozwoliły na otrzymanie charakterystyki spektroskopowej najprostszego α-ditiokarbonylu, mianowicie ditioglioksalu.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 17 września 2008 r o godz. 10:00 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Doroty Chwaleby

na temat:

“Wiązania wodorowe i struktura kryształów wybranych aminokwasów z kwasami sulfonowymi"

Promotor: dr hab. Marek Ilczyszyn

Recenzenci: Prof. dr hab. Jan Baran

Dr hab. Irena Majerz, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Praca doktorska dotyczy właściwości strukturalno – spektroskopowych nieznanej dotychczas w literaturze grupy kryształów glicyny i jej pochodnych: β-alaniny, sarkozyny i betainy z różnymi kwasami sulfonowymi: metano-, p-tolueno- i p-fenolosulfonowym. Wybrane aminokwasy różniły się otoczeniem grupy aminowej oraz właściwościami zasadowymi. Natomiast kwasy sulfonowe różniły się charakterem grup funkcyjnych połączonych z grupą sulfonową oraz właściwościami kwasowymi. Dzięki temu otrzymano rodzinę strukturalnie podobnych związków ''wyposażonych'' w wiązania wodorowe typu OHO oraz połączonych z resztą kryształu urozmaiconymi oddziaływaniami, przede wszystkim wiązaniami wodorowymi typu NHO i CHO, jak również C-H···π. Kryształy potraktowano jako modele do badania wiązań wodorowych, szczególnie tych z niską barierą potencjału i zdelokalizowanym protonem, które pełnią funkcję centrum przekaźnikowego w reakcjach enzymatycznych występujących w układach biologicznych.

Zestawienie wyników eksperymentalnych z danymi literaturowymi pozwoliło wyznaczyć korelacje między parametrami strukturalnymi i spektroskopowymi, a tym samym określić charakter głównego wiązania wodorowego OHO w jednostkach strukturalnych aminokwas – kwas. Natomiast do opisu stopnia przeniesienia protonu wykorzystano zależność pomiędzy długością mostka O···O a różnicą długości wiązań CO w grupie karboksylowej.

Znaczące okazały się być też cechy spektroskopowe kwasów sulfonowych w rodzinach badanych kryształów. Omówiono je wykorzystując diagramy korelacyjne wybranych drgań wewnętrznych anionów: metanosulfonianowego, p-toluenosulfonianowego oraz p-fenolosulfonianowego.

Rezultaty badań rentgenostrukturalnych i spektroskopowych w różnych temperaturach wzbogacone o dane z pomiarów metodami różnicowej kalorymetrii skaningowej i termograwimetrii, umożliwiło szczegółowe monitorowanie ewolucji wiązań wodorowych w kryształach. To dostarczyło informacji o udziale wspomnianych oddziaływań molekularnych w przemianach fazowych.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 16 września 2008 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Przemysława Dopieralskiego

na temat:

“ Teoretyczne badania nad ruchem protonu w kwasach dikarboksylowych
metodą dynamiki molekularnej w formalizmie Car’a-Parrinello "

Promotor: prof. dr hab. Zdzisław Latajka

Recenzenci: Prof. dr hab. Joanna Sadlej

Prof. dr hab. Szczepan Roszak

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Niniejsza rozprawa stanowi próbę wyjaśnienia mechanizmów przeniesienia protonu w kwasach dikarboksylowych współczesnymi metodami dynamiki molekularnej Car’a-Parrinello oraz metodami kwantowej dynamiki tzw. całek po trajektoriach (skrót-PIMD; ang. Path Integral’s). Jako obiekty badań zostały wybrane następujące kwasy dikarboksylowe: kwas fumarowy i jego sole, kwas maleinowy i jego sole, oraz kwas glutarowy. Są to układy ważne w syntezie organicznej oraz przemyśle polimerowym. Celem badań jest odpowiedź na pytania czy przeniesienia protonu w wybranych kwasach dikarboksylowych jest jednoczesne czy asynchroniczne, jaka jest rola efektów kwantowych czyli tunelowania w przeniesieniu protonu, jaka jest rola deuterowania na przeniesienie protonu oraz jakie czynniki wpływają na termiczny mechanizm przeniesienia protonu.

Jednym z najważniejszych wniosków jest stwierdzenie dotyczące mechanizmu przeniesienia protonów, gdyż nie zaobserwowano wystapienia pełnej synchroniczności lub asynchroniczności ruchu protonów. Zasadniczy wpływ na reakcje przeniesienia ma odległość O-O, jako, że ta odległość określa potencjał wiązania wodorowego. Ważnym wnioskiem są również spostrzeżenia dotyczące konieczności uwzględnienia efektów kwantowych protonów.

Doatkowo porównane zostały widma w podczerwieni otrzymane z symulacji metodą dynamiki molekularnej z danymi eksperymentalnymi i wykazna została dobra ich zgodność.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 5 września 2008 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Karoliny Osowskiej

na temat:

“Ligandy alkinylowe i poliynowe –synteza, charakterystyka i właściwości koordynacyjne"

Promotor: dr hab. Sławomir Szafert

Recenzenci: Prof. Roman Dembiński

Dr hab. Jerzy Lisowski, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

Celem niniejszej pracy badawczej była synteza, charakterystyka oraz zbadanie właściwości, także koordynacyjnych, organicznych związków zawierających nienasycony łańcuch węgla elementarnego.

Prowadzone prace badawcze obejmowały: 1) Syntezę i charakterystykę serii prekursorów związków polialkinowych typu: a) R(C≡C)₂TMS, b) RCOC₆H₅C≡CR’ (R’ = H, TMS) i c) RCOC₆H₅(C≡C)₂SiR’₃ (R’ = Me, Et); 2)Syntezę i charakterystykę serii 1-halogenopochodnych typu: a) RC≡CX i b) RCOC₆H₅C≡CX (X = Br, I); 3) Syntezę i charakterystykę związków polialkinowych typu: a) R(C≡C)_nR i b) RCOC₆H₅(C≡C)_nC₆H₅COR w oparciu o nowoczesne metody sprzęgania Mori-Hiyamy i homosprzęgania 1-halogenopochodnych; 4) Badania strukturalne związków: a) R(C≡C)_nR i b) RCOC₆H₅(C≡C)_nC₆H₅COR; 5) Syntezę i wstępną charakterystykę kompleksów wybranych jonów metali z C- i O- koordynującymi ligandami alkinylowymi i poliynowymi.

Znaczna część pracy dotyczy związków poliynowych zawierających grupę karbonylową. Są one niezwykle interesujące z punktu widzenia syntezy organicznej, gdyż stwarzają możliwość wielu interesujących modyfikacji w obszarze tej grupy.

Ponadto, szczególną uwagę poświęcono badaniom strukturalnym zarówno pochodnych karbonylowych, jak i niekarbonylowych. Dokładne poznanie struktury jest istotne w związku z potencjałem poliynów - jako materiałów wyjściowych - dla procesów 1,n-topochemicznej polimeryzacji.

Warto zaznaczyć, że tematyka pracy wkomponowuje się w szeroki cykl badań nad nowymi, organicznymi i metaloorganicznymi, związkami bogatymi w węgiel (ang. carbon rich) mogącymi znaleźć zastosowanie w nowoczesnych technologiach.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 8 lipca 2008 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Emilii Kwiatkowskiej

na temat:

“ Strukturalne konsekwencje przeniesienia protonu w kompleksach z wiązaniem wodorowym"

Promotor: dr hab. Irena Majerz, prof. UWr.

Recenzenci: Prof. dr hab. Henryk Chojnacki

Dr hab. Aleksander Filarowski

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy:

W pracy doktorskiej przeprowadzono teoretyczne badanie kompleksów z międzycząsteczkowym wiązaniem wodorowym na przykładzie kompleksów fenoli z aminami trzeciorzędowymi. Celem pracy było znalezienie oraz opisanie parametrów strukturalnych, które mogłyby posłużyć jako miara stopnia przeniesienia protonu oraz sprawdzenie, jak przeniesienie protonu zmienia wszystkie parametry strukturalne kompleksu. W tym celu dla serii międzycząsteczkowych kompleksów z wiązaniem wodorowym uzyskanej poprzez zastosowanie sześciu fenoli w kombinacji z sześcioma aminami użytymi jako akceptor protonu zostały wykonane optymalizacje geometrii przy ustalonych długościach wiązania OH za pomocą metody DFT w bazie funkcyjnej 6-31G**. Wybór donorów i akceptorów protonu o wartościach pK_a zmieniających się w szerokim zakresie gwarantował systematyczną zmianę położenia protonu w mostku wodorowym od kompleksów molekularnych poprzez silne wiązania wodorowe aż do kompleksów typu pary jonowej. Następnym etapem pracy było określenie korelacji pozwalających na matematyczny opis zależności pomiędzy parametrami geometrycznymi zmieniającymi się wraz z przeniesieniem protonu.

Końcowym etapem pracy po znalezieniu parametrów strukturalnych, które mogą stanowić miarę stopnia przeniesienia protonu było przeprowadzenie analizy wariancji. Miała ona na celu znalezienie odpowiedzi na pytanie czy istnieją zależności pomiędzy zmianą wartości parametrów strukturalnych pierścienia fenolowego i pirydynowego a zmianą wartości parametrów d(OH), d(CO) i X_PT - miarami stopnia przeniesienia protonu. Wyniki analizy wariancji pozwoliły na wyodrębnienie parametrów strukturalnych, których zmiana wraz z przeniesieniem protonu, jest statystycznie nieistotna. Ponadto zostały pokazane zależności trzech, najbardziej popularnych indeksów aromatyczności, tj. HOMY, GEO i EN od długości wiązania O-H, C-O oraz od X_PT jako trzech miar przeniesienia protonu. Z przeniesieniem protonu w mostku związana jest systematyczna zmiana potencjałów adiabatycznych i nieadiabatycznych dla ruchu protonu w mostku wodorowym, oraz zmiana gęstości elektronowej w punktach krytycznych mostka wodorowego, co również zostało przeanalizowane dla badanych kompleksów.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 4 lipca 2008 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Kingi Kulon

na temat:

“ Dwucysteinylowe i dwuhistydylowe miejsca wiązania jonów metali
w peptydach – modele miejsc aktywnych w białkach "

Promotor: Prof. dr hab. Henryk Kozłowski

Recenzenci: Prof. dr hab. Wanda Radecka-Paryzek

Dr hab. Lilianna Trynda-Lemiesz

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy

Zrozumienie niezwykłych właściwości jonów metali w białkach jest celem intensywnych badań strukturalnych, spektroskopowych i termodynamicznych. W związku z czym zaprojektowanie odpowiednich peptydów wiążących metale, tak aby „udawały” centra aktywne metaloprotein jest istotnym wyzwaniem, które być może pozwoli zgłębić najmniejszy fragment białka wymagany do stworzenia swoistego środowiska koordynacyjnego.

Głównym celem pracy było ustalenie wpływu obecności reszt cysteinylowych i histydylowych w sekwencjach poszczególnych peptydów na zdolność wiązania przez nie jonów metali. Również wpływ obecności wolnej grupy aminowej na N-końcu peptydu podczas procesu wiązania jonu metalu stanowił obiekt zainteresowania badań przeprowadzonych w ramach rozprawy.

Poprzez określenie zdolności koordynacyjnych oraz trwałości utworzonych kompleksów możliwe stało się stworzenie niewielkich modeli centrów aktywnych, które z kolei mogą być wykorzystane do zrozumienia funkcji poszczególnych białek tj. jaką funkcje pełni jon niklu(II) w syntazie acetylokoenzymu A, czy metalotioneiny służą jako białka transportujące jony metali, czy też może biorą udział w procesie w ich detoksyfikacji oraz do którego jonu metalu wykazują największe powinowactwo. W przypadku biologicznie aktywnych peptydów: Demegenu P-113 oraz wagleryny I, które należą do grupy intensywnie badanych farmaceutyków mogących w przyszłości stać się alternatywą dla antybiotyków, określenie ich siły oddziaływania oraz selektywności wobec poszczególnych jonów metali, może mieć wpływ na ich ewentualne użycie w medycynie.

Rozprawa dostarczyła informacji o siedemnastu ligandach peptydowych, będących fragmentami rozmaitych białek i peptydów, a także na temat ich oddziaływań z jonami metali, dając łączną liczbę koordynacyjnie scharakteryzowanych układów równą dwadzieścia dziewięć. Wyznaczono wartości stałych protonacji wszystkich ligandów. Określono stechiometrię powstających w roztworach wodnych kompleksów w zależności od pH, wyznaczono ich stałe trwałości oraz poszczególne modele koordynacyjne. Wszystkie te rezultaty osiągnięto przy pomocy szeregu metod badawczych (potencjometrii, spektroskopii UV-Vis, CD, MCD, EPR i NMR).

Generalnie powiedzieć można, że łańcuchy boczne obu reszt aminokwasowych cysteinylowej i histydylowej są bardzo atrakcyjnymi miejscami wiązania jonów metali w peptydach i jako takie, spotykane są w ogromnej liczbie białek.

______________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 3 lipca 2008 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Aleksandry Konopackiej

na temat:

“Wpływ otoczenia na strukturę przestrzenną i elektronową układów benzoilowych"

Promotor: dr hab. Zbigniew Pawełka, prof. UWr.

Recenzenci: Prof. dr hab. Teresa Dziembowska

Prof. dr hab. Aleksander Koll

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy

W pracy doktorskiej przedyskutowano wpływ otoczenia (faza, rozpuszczalniki o zmiennej polarności) na strukturę przestrzenną i elektronową wybranych układów benzoilowych. Fragment benzoilowy C₆H₅-C(=O)R stanowi labilny w sensie przestrzennym i elektronowym element strukturalny wielu związków organicznych. Ze względu na możliwość rotacji wewnątrzcząsteczkowej realne jest wystąpienie izomerii rotacyjnej. Badane cząsteczki zawierają polarne grupy, stąd w wyniku rotacji tworzą się konformery o różnej polarności. Przebadano równowagi konformacyjne w siedmiu cząsteczkach, będących pochodnymi aldehydu benzoesowego (aldehyd 3-nitrobenzoesowy, 1,4-diformylobenzen, aldehyd 2-hydroksy-3-metoksybenzoesowy), acetofenonu (1,3,5-triacetylobenzen, 2-hydroksy-5-metylo-3-nitroacetofenon) i benzoesanu metylu (3-nitrobenzoesan metylu, 2-hydroksy-3-nitrobenzoesan metylu). Szczególną grupę cząsteczek stanowią te z możliwością tworzenia, a nawet transformacji wewnątrzcząsteczkowych wiązań wodorowych.

Zastosowano zarówno teoretyczne (obliczenia kwantowo-chemiczne na różnym poziomie), jak i eksperymentalne (pomiar momentów dipolowych, pomiar widm IR) metody badania równowag konformacyjnych w fazie gazowej i w roztworze. Ustalono sekwencję stabilności oraz polarności poszczególnych konformerów w próżni. Porównano obliczone struktury w fazie gazowej z eksperymentalnymi w fazie stałej. Eksperymentalnie potwierdzono obecność równowag konformacyjnych ab w badanych związkach. Wyznaczono wartości i . W fazie gazowej zwykle przeważają mniej polarne bądź niepolarne formy. Równowaga konformacyjna kontrolowana jest polarnością rozpuszczalnika. Wzrost polarności rozpuszczalnika faworyzuje bardziej polarne konformery. W fazie stałej zwykle realizuje się konformer bardziej polarny.

Standardową entalpię swobodną przejścia konformacyjnego w roztworze opisano jako sumę entalpii swobodnej w próżni i entalpii swobodnej solwatacji . Główny wkład do wnosi energia oddziaływań elektrostatycznych (duża różnica polarności konformerów). Znaczące okazały się być oddziaływania lokalne. Do opisu energii solwatacji zastosowano modele solwatacyjne ciągłego homogenicznego i heterogenicznego ośrodka dielektrycznego.

_________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 27 czerwca 2008 r o godz. 12:15 w Sali AUD EF na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Przemysława Szklarza

na temat:

“ Nieliniowe właściwości elektryczne ferroelektryków molekularno-jonowych

z rodziny halogenobizmutanów(III)”

Promotor: prof. dr hab. Grażyna Bator

Recenzenci: Prof. dr hab. Zbigniew Tylczyński

Dr hab. Kazimierz Orzechowski, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr

Krótkie streszczenie pracy

Rozprawa doktorska pt.: „Nieliniowe właściwości elektryczne ferroelektryków molekularno-jonowych z rodziny halogenobizmutanów(III)” dotyczy zbadania dielektrycznych właściwości nieliniowych jednoosiowych ferroelektryków z rodziny halogenobizmutanów(III), (CH₃NH₃)₅Bi₂Br₁₁ (MAPBB) i (CH₃NH₃)₅Bi₂Cl₁₁ (MAPCB). W zakres pracy doktorskiej wchodzi projektowanie, a następnie testowanie dwóch nowych układów pomiarowych, a mianowicie a) układu do pomiaru podatności elektrycznej w zewnętrznym, stałym polu elektrycznym (z ang. Nonlinear Dielectric Effect, NDE); b) układu do pomiaru odpowiedzi prądowej kryształu ferroelektrycznego na pobudzenie zmiennym, sinusoidalnym polem elektrycznym o dużej amplitudzie. Podstawowym celem pracy doktorskiej jest weryfikacja przyjętego modelu zgodnego z teorią skalowania Widoma-Griffitsa. Na podstawie wyników pomiarów podatności elektrycznej w silnym, stałym polu elektrycznym wyznaczono wartości tzw. niezmienniki. Wartości te nie zależą od natężenia pola elektrycznego i wartości podatności ferroelektryka. Wartości wyznaczonych niezmienników pozwalają z kolei na wyznaczenie wykładników krytycznych w równaniu stanu ferroelektryka. Weryfikacja hipotezy skalowania polegała m. in. na porównaniu wykładników krytycznych uzyskanych na podstawie wyników niezależnych pomiarów, tzn. podatności elektrycznej w stałym polu elektrycznym w fazie paraelektrycznej i polaryzacji spontanicznej w fazie ferroelektrycznej. W pracy udowodniono, że teoria skalowania lepiej opisuje odpowiedź dielektryczną przebadanych kryształów ferroelektrycznych niż klasyczna teoria Landaua. W pracy pokazano ponadto, że sprzężenie deformacji kryształu z polaryzacją spontaniczną w fazie ferroelektrycznej nie wpływa na wyznaczenie wartości wykładnika krytycznego b.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 26 czerwca 2008 r o godz. 12:15 w Sali AUD I na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Anny Piechy

na temat:

“Struktura krystaliczna a właściwości polarne soli

zawierających heterocykliczne kationy pięcioczłonowe”

Promotor: prof. dr hab. Ryszard Jakubas

Recenzenci: Prof. dr hab. Andrzej Miniewicz

Dr hab. Kazimierz Orzechowski, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy

Celem rozprawy doktorskiej pt. „Struktura krystaliczna a właściwości polarne soli jonowych zawierających kationy pięcioczłonowe heterocykliczne” było poszukiwanie nowych polarnych materiałów w grupie halogenoantymonianów(III) i halogenobizmutanów(III), zawierających kationy organiczne aromatyczne pięcioczłonowe takie jak: imidazoliowy (Im) , pyrazoliowy (Py) i tiazoliowy (Tz) oraz charakterystyka ich właściwości fizykochemicznych. Zsyntezowano oraz opisano właściwości polarne trzech nowych ferroelektryków: (C₃N₂H₅)₅Bi₂Cl₁₁, (C₃N₂H₅)₅Bi₂Br₁₁ oraz (C₃N₂H₅)₅Sb₂Br₁₁. Zbadano właściwości dynamiczne tych ferroelektryków za pomocą metody relaksacji dielektrycznej. Opisano właściwości fizykochemiczne kilku nowych połączeń krystalizujących w różnych stechiometriach np.: (Im)₆Sb₄Br₁₈∙2H₂O (piezoelektryk), (Tz)₆M₄Cl₁₈ ×2H₂O (M = Sb,Bi), oraz (Im)₃Sb₂Br₉ zawierający strukturę polianionową dwuwymiarową. Do badań tych materiałów wykorzystano metody termiczne (DSC, TGA, DTA), spektroskopię dielektryczną i oscylacyjną (IR, Raman), protonowy rezonans magnetyczne oraz metody optyczne. Na podstawie wyników tych badań zaproponowano mechanizmy przemian fazowych w tych związkach. Podano korelację pomiędzy budową molekularną kryształów a dynamiką podsieci kationowej i właściwościami polarnymi badanych materiałów.

___________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 25 czerwca 2008 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Joanny Godzwon

na temat:

“ Badania polimorfizmu 4-alkiloksybenzylideno-4’-alkiloksyanilin metodą współmieszalności”

Promotor: dr hab. Zbigniew Galewski, prof. UWr.

Recenzenci: Prof. dr hab. Janusz Chruściel

Prof. dr hab. Kazimierz Czupryński

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy

Praca przedstawia właściwości ciekłokrystaliczne 4-alkiloksybenzylideno-4'alkiloksyanilin. Zaobserwowano bogaty polimorfizm ciekłokrystaliczny metodą mikroskopii polaryzacyjnej (POM i TOA) oraz metodą kalorymetryczną (DSC). Badane związki wykazują obecność fazy nematycznej, smektycznej A, smektycznej C, smektycznej B, smektycznej l i smektycznej G z ich charakterystyczną konfiguracją. Obecność tych mezofaz została potwierdzona metodą współmieszalności, przy użyciu różnych wzorców mezofaz. Użyto dziewięć różnych wzorców faz smektycznych z różną polarnością do badania ich wpływu na stabilność mezofaz.

____________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 23 czerwca 2008 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

Mgr Julii KŁAK

na temat:

“ Homo- i heterordzeniowe kompleksy wybranych metali d-elektronowych”

Promotor: Prof. dr hab. Jerzy Mroziński

Recenzenci: Prof. dr hab. Antoni Grodzicki

Prof. dr hab. Julia Jezierska

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy

Rosnące od lat zainteresowanie projektowaniem nowych magnetyków molekularnych wiąże się z możliwością wykorzystania ich do produkcji zminiaturyzowanych elementów i urządzeń elektronicznych, które mogą mieć zastosowanie w wielu gałęziach nauki: biologii, medycynie czy elektronice. Właściwości magnetyczne tych związków zależą głównie od możliwości oddziaływania pomiędzy centrami metalicznymi. W przypadku układów monomerycznych oddziaływania pomiędzy cząsteczkami zachodzą w sieci krystalicznej. W kryształach związków heterometalicznych zawierających jony metali przejściowych decydującą rolę odgrywają oddziaływania pośrednie, zwane nadwymiennymi oraz dodatkowo oddziaływania w sieci krystalicznej. I w takich przypadkach bardzo ważną rolę odgrywają ligandy mostkujące pośredniczące w oddziaływaniu między centrami magnetycznymi.

W niniejszej pracy zbadano właściwości magnetyczne i EPR oraz dokonano analizy oddziaływań w oparciu o struktury krystaliczne i obliczone parametry magnetyczne homometalicznych kompleksów tetrahalogenożelazianowych(III), tj. [2-Me(QH)][FeCl₄]·[2-Me(QH)]Cl, [2-Me(QH)][FeBr₄]·[2-Me(QH)]Br, [QH][FeCl₄], [4-NH₂-2-Me(QH)][FeCl₄], [2-Me(Py)H][FeCl₄], [3-Me(Py)H][FeCl₄], [4-Me(Py)H][FeCl₄], [Bu₄N][FeCl₄], [Bu₄N][FeBr₄], [Bu₄N][FeBr₃Cl], [Bu₄N][FeCl₃Br], [Me₄N][FeCl₄], [Me₄N][FeBr₄], [Me₄N][FeBr₃Cl] i [Me₄N][FeCl₃Br], a także polimerycznego kompleksu [Ni(C₁₁H₁₂N₂O₄)(H₂O)]_n, który stanowi układ przejściowy pomiędzy układami monomerycznymi a heterordzeniowymi.

Zsyntezowano nowe heterometaliczne kompleksy wybranych metali d-elektronowych z mostkami tiocyjanianowymi zawierające ligandy tetraazamakrocykliczne, tj. [NiL_1]₂[Mn(NCS)₄](ClO₄)₂·H₂O, {[CuL_2][Ni(NCS)₄(H₂O)₂]}_n, {[CuL_2][Co(NCS)₄]}_n oraz [CuL_2α]₃[Fe(NCS)₆]₂. Dla układów tych przeprowadzono analizę elementarną, ICP, badania spektroskopowe (IR, UV-VIS, EPR), badania magnetyczne (metoda SQUID) oraz pomiary rentgenograficzne.

Uzyskane wyniki miały na celu dostarczenie nowych danych dotyczących interesujących grup homo- i heterometalicznych magnetyków molekularnych o potencjalnej możliwości ich zastosowań.

____________________________________________

Dziekan i Rada Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego informują,

że w dniu 19 czerwca 2008 r o godz. 12:15 w Sali 145 na Wydziale Chemii odbędzie się
publiczna obrona pracy doktorskiej

mgr Łukasza Johna

na temat:

“Alkoksy kompleksy metali jako prekursory nowych materiałów tlenkowych"

Promotor: Prof. dr hab. Piotr Sobota

Recenzenci: Prof. dr hab. Janusz Lewiński

Dr hab. Eugeniusz Zych, prof. UWr.

Dziekan Wydziału Chemii

Praca do wglądu w Bibliotece Wydziału Chemii UWr.

Krótkie streszczenie pracy

Od ponad dwóch dekad obserwuje się wzrost zainteresowania badaniami nad bi- i policentrowymi okso, alkoksy oraz alkoksy-metaloorganicznymi kompleksami metali. Zainteresowanie to wynika z ich interesującej chemii strukturalnej, właściwości katalitycznych i potencjalnych zastosowań w różnych gałęziach przemysłu. Do badań nad alkoksy kompleksami metali przyczynił się również fakt, że są one doskonałymi prekursorami dla materiałów tlenkowych, charakteryzujących się ściśle określonym składem i wysoką czystością.

W niniejszej pracy podjęto badania nad syntezą, strukturą i rozkładem termicznym nowych mono- i wielocentrowych prekursorów typu „single-source” (SSP) dla materiałów tlenkowych: [M(ddbfo)₂(ddbfoH)₂]·3ddbfoH (M = Ba (1), Sr (2); ddbfoH = 2,3-dihydro-2,2-dimetylo-benzofuran-7-ol), [Ba₆(ⁱPrO)₂(μ-OⁱPr)₈(μ₆-O)(ⁱPrOH)₄] (3), [M{(μ-ddbfo)₂M’R_x}₂] (M/M’/R/x = Ba/Al/Me/2 (4), Ba/Al/Et/2 (5), Ba/Ga/Me/2 (6), Ba/In/Me/2 (7), Ba/Zn/Et/1 (9), Sr/Al/Me/2 (10)), [Me₂M(μ-ddbfo)]₂ (M = In (8), Al (11)), [Ca(μ-ddbfo){(μ-ddbfo)(μ-Me)AlMe₂}]₂ (12), [Ca{(μ-OCH₂CH₂OCH₃)(μ-Me)AlMe₂}₂] (13), i [Ca{(μ-OCH₂CH₂OCH₃)AlMe₃}₂(THF)₂] (14). Otrzymane związki charakteryzowano za pomocą analizy elementarnej (AAS, ICP), badań spektroskopowych (IR, NMR – ¹H, ¹³C i ²⁷Al), GC-MS, TG-DTA i badań rentgenograficznych.

Tlenkowe materiały ceramiczne uzyskiwane ze związków typu „single-source” otrzymuje się w jednym etapie, pomijając konieczność stosowania wieloskładnikowych mieszanin. Niezwykle ważnym jest fakt, że stosunek stechiometryczny metali w końcowym produkcie tlenkowym, jest już osiągany na poziomie struktury molekularnej prekursora. Produkt tlenkowy otrzymywany jest w wyniku termicznego rozkładu kompleksu alkoholanowego. Niniejsza metoda jest atrakcyjną alternatywą dla m.in. konwencjonalnych reakcji w fazie stałej i procesu Pechini’ego, a stosowane w niej związki stanowią prekursory typu SSP-I i SSP-II.

Skład chemiczny, morfologia oraz pomiar powierzchni właściwej i analiza rozkładu wielkości porów otrzymanych tlenków metali, zbadane zostały za pomocą skaningowego mikroskopu elektronowego (SEM-EDS), proszkowej analizy rentgenograficznej i pomiarów sorpcji diazotu.